RSS

Alpe d’HuZes | Iedereen uitstappen!

Precies een week geleden zaten we in de zaal bij de bezinningsavond. Te luisteren naar de verhalen die binnenkwamen, de verhalen over je persoonlijke museum wat je moet vullen met dingen waar je enthousiast van wordt. Te luisteren naar het weerbericht: donderdag tot 18:00 droog en daarna een kans op een bui….

De weg naar beneden was indrukwekkend, zoals elk jaar. De kaarsen, de stilte, de spanning die in de lucht hing… Op de camping de pogingen om te slapen, de wekker die eigenlijk niet gezet hoefde te worden. De pannenkoeken in de vroege ochtend die mijn maag eigenlijk niet wou verdragen. Eten wat je lekker vindt, was de veel gehoorde uitspraak die week….dus chips midden in de nacht bij de start…het moet niet gekker worden. En dan ook nog eens ongetraind 3x naar boven rijden… Hoe leg ik nu thuis uit dat ik veel moet trainen, Peter?

De dag begon zoals hij ook eindigde….nat…Schuilen onder de luifel van een wielermuseum, hoe toepasselijk was dat? Maar de duizenden Alpe d’HuZessers laten zich niet tegenhouden door de regendruppels. Nee, fijn is anders….maar we staan hier met een doel en dat gaat gewoon gehaald worden. Weer of geen weer… Marco Verhoef mag ook wel eens een foutje maken…

Dan de start! De spanning valt weg….we zijn vertrokken! Iedereen zijn eigen tempo. Door schittering van de kaarsen naar boven. De traantjes op de wangen worden vermengt met de tranen uit de hemel.

Boven is het basiskamp weer groter geworden dit jaar. Met een fantastische begeleiding en de mooiste supporters voor mij persoonlijk: Karin, Sem en Tuur. Geweldig dat ze mij komen aanmoedigen. Maar ook mensen die niet verwacht worden. Saskia schreeuwend over de finish bij het zien van het onverwachte gezelschap. Magische momenten, zou Appie zeggen…

41768486195_3f948f9237_o.jpg

De dag ging voorbij, de beklimmingen werden zwaarder…het potje met karakter moest vandaag leeg tot op de bodem. De regen ging over in de zon en de 2 laatste beklimmingen waren de mooiste. De mooiste finishmomenten…. Creating memories!

De laatste keer over de finish, Sem met het spandoek rennend achter de groep aan, de korte ontmoeting met Ger….en toen zaten de 6x erop…. Het jaar is voorbij gevlogen…een mooi jaar…een mooie groep…mooie acties…mooie week….speciale dag!

40864031410_dab2d495b8_o.jpg

Je zou zeggen…..uitstappen uit die rollercoaster…maar volgens mij heeft iedereen die in Frankrijk was hier moeite mee. We leven daar een week in de perfecte wereld waar iedereen elkaar helpt en waar het niet gek is om emoties met elkaar te delen. Een perfecte wereld die voor veel mensen daar helemaal niet perfect is, maar voor die mensen doen we wat we doen…

We zijn nog steeds niet waar we zijn moeten….dus we gaan door. En wat geweldig om te zien dat veel mensen uit ons team zijn aangestoken met dit virus. Het virus dat Alpe d’HuZes heet. Het mooiste virus dat er is… Een virus dat heel even rust krijgt maar over een tijdje weer oplaait. Dan beginnen we weer met een samengeraapt zooitje maar eindigen we met net zo’n geweldig team als dit jaar…

En we zien elkaar volgend jaar….

#ad6 #creatingmemories #keepgoing

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 13 June 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Een brief aan het team

Het is alweer een paar maanden geleden…een donkere avond op een wielerbaantje…..een ruimte gevuld met mensen die kwamen luisteren naar een verhaal, een verhaal over een droom. Daar is onze reis begonnen.

Tijdens die avond parkeert er iemand zijn fiets tegen het raam, loopt naar binnen en gaat zitten in zijn nat gezweet wielershirt. Ik zie ervaren fietsers zitten van mijn eigen fietsclubje maar ook mensen die maar amper weten hoe je moet schakelen. Mensen die weten waar ze aan beginnen en mensen die geen idee hebben… Een samengeraapt zooitje…

Aan het eind van de avond ligt er een groot wit vel papier en een stift. Er verschijnen namen op…het team begint vorm te krijgen. Al zegt wat inkt op een wit vel eigenlijk niets, het is toch een momentje. En soms moet je het momentje een klein duwtje geven.

Onze reis ging verder en voerde langs vele acties. Veel acties ontstonden in het hoofd van onze actiekoning. De ene na de andere maar met 1 ding gemeen: allemaal vol enthousiasme en vol voor het doel!

Er sluiten mensen aan die twijfelen…twijfelen of ze wel mee zouden doen want dat geld inzamelen, tja….dat geld inzamelen… Maar die uiteindelijk meer flessen wijn verkocht hebben dan een gemiddelde slijterij in een zomerse week. En dat is het mooie van dit samengeraapt zooitje. De een verzint iets, de ander regelt iets, en de rest pakt door. En dat is nou precies wat Alpe d’HuZes is…dat is nou precies waarom wij met zijn allen onze droom waar gaan maken. Dat is hoe wij het doen…

Een persoonlijk hoogtepunt van onze reis was het inspirational diner. Wat we daar als team gedaan hebben was echt gaaf… In mijn hoofd gaan de gedachten nog vaak terug naar die avond. Met ogen vervuld van trots zag ik die avond een team sjouwen, genieten, stressen maar ik zag vooral een samengeraapt zooitje veranderden in een hecht team.

De woorden van Anja galmen nog steeds door mijn hoofd. Woorden die insloegen als een bom. Woorden die precies verwoorden waarom wij hier deze week zijn. Woorden die nooit de weg naar haar brief hadden mogen vinden.

Donderdag is de laatste etappe van onze reis. Het gaat de mooiste en moeilijkste etappe worden. Een etappe waar herinneringen gemaakt worden. Een etappe die de bekroning gaat worden. Een etappe waar we gaan laten zien waarom wij geloven in onze droom.

Die droom…een wereld waarin je dood gaat met kanker in plaats van aan kanker. Een wereld waarin mijn kinderen zeggen “vroeger ging je dood aan kanker”. We dromen van die wereld…maar op het moment dat ik deze woorden uitspreek vechten er kinderen voor hun leven. Kinderen die de ene dag nog de boel op stelten zetten met hun vriendjes en de andere dag in een ziekenhuis liggen omringt met slangen en gehoord hebben dat ze verlopig even niet meer af kunnen spreken.

Die kinderen beginnen aan een heel andere soort reis. Een reis met bestemming onbekend. Een reis in een rollercoaster met een oneindig aantal ritjes. Een reis waarin ze hopen uit te stappen bij het juiste station.

Om die kinderen kracht te geven, om ze afleiding te geven, om ze hoop te geven, krijgen ze iets…. iets speciaals…ze krijgen van Kim een knuffeltje. We hebben voor jullie ook zo’n knuffeltje. Stop het donderdag in je wielershirt of knoop het op je stuur. En als je benen zijn volgelopen met vermoeidheid, de kramp tot achter je oren zit en je aan opgeven denkt….kijk dan eens naar dit knuffeltje….en weet dan dat het eigenlijk wel meevalt hoe je je voelt. Stap dan weer op en duw de pedalen weer rond….een voor een…want einde van de dag stap jij wel gewoon uit deze rollercoaster…

#livingthedream #keepgoing

 
1 Comment

Posted by on 5 June 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | 10.000 euro op 1 avond!

In mijn hoofd had ik de avond al wel 1000x van minuut tot minuut beleefd… Het moest de perfecte belevenis worden….de rollercoaster van emoties…de avond waarop alles klopte…

Het is de ‘day after’….het inspirational dinner is achter de rug…ik ben nog steeds van slag…. De avond overtrof al mijn verwachtingen. Wie had er gedacht dat we zoiets zouden kunnen bereiken? Op 1 avond bijna 10.000 euro ophalen voor onze droom. Ik kan het nog steeds niet geloven…

Met een grap vertel ik ‘s middags tegen Jermain de Rozario dat we met het hele team in totaal 2 maanden horeca ervaring hebben. Die helpen wel een handje in de bediening. Het was alsof ze al jaren uitserveren….als een geoliede machine is de hele avond gewerkt met het zweet op de rug.

De avond klopte tot in de details…..de aankomst op het binnenplein van het kasteel….de sfeer opbouwend achter de gesloten deuren…niemand die wist wat er ging gebeuren…Onder begeleiding van de woorden ‘hedde gullie ok zo’n honger?’ van Betty riepen we iedereen binnen. Toen begon de reis in de rollercoaster. Van de inspirerende woorden van Coen tot aan de improvisatieshow van Rob Scheepers, en alles wat er tussen zat. Geweldig!

Maar het ‘hoogtepunt’ van de avond waren de woorden van Anja, de woorden die hard aankwamen, de woorden die tranen over de wangen lieten lopen, de woorden die tussen de tokkelende geluiden van de gitaar van Bjorn van der Doelen heen klonken, de woorden die ons wederom herinneren waarom we doen wat we doen, de woorden die indruk maken, de woorden die ver uitstijgen boven de stilte in de zaal, die woorden….

Dankbaar ben ik alle vrijwilligers die zijn komen helpen….B4Real, Coen, Jermain, Rob, Betty, Bea, Anja en Bjorn. Wat een support! Maar ook Edgar van het kasteel in Helmond. Gewoon meehelpen en meedenken zonder vragen, we konden geen betere gastheer hebben.

De vrijgevigheid van onze gasten kende deze avond geen grenzen. Ik viel van mijn stoel bij het horen van het aantal lootjes dat verkocht was voor de loterij. En ik viel van het podium toen mijn collega in de rol van directeur ons de laatste zet naar de 10.000 gaf. Een bedrag dat ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen.

Maar zo trots op ons samengeraapt zooitje! We hadden geen idee hoe het zou lopen maar iedereen pakte de rol die ze paste. Van de benjamin van de groep tot het ‘lekkerste ding’ (volgens Betty! 🙂 ) in een te strakke XS-polo. Van het sjouwen met dienbladen tot genieten in de zaal. Van begin tot het einde. Van de lach naar de traan, en terug….

Aan het einde van de avond stapte iedereen uit de rollercaster….bijna iedereen… Want er blijven mensen zitten voor nog een ronde, mensen die niet weten of de rollercoaster ooit stopt. Daarom doen we wat we doen…daarom deze avond….daarom Alpe d’HuZes…

Deze avond was perfect….zelfs de stortregen bij het verlaten van het kasteel paste in het plaatje….wauw!

 
1 Comment

Posted by on 11 April 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | The story continues…

Het vuurwerk knalt al overal om me heen, regen drupt naar beneden, het laatste licht verlaat de dag…tijd om eens terug te kijken…

Afgelopen jaar was het eerste jaar van Blaal2BeatCancer. Een idee dat enkele jaren geleden in mijn hoofd ontstond en vorig jaar werkelijkheid is geworden: een team uit Bladel. Trots!

Een samengeraapt zooitje, dat was het…wandelen, hardlopen en fietsen…op alle manieren zou de Alpe d’Huez bedwongen worden door vrienden en vreemden van elkaar. Het mooie van de week in Frankrijk was het gevoel dat we elkaar allemaal al jaren kenden. We waren geen vreemden meer maar een hechte groep sporters die de uitdaging met beide handen aan ging grijpen. En het lukt! Het was een top dag die een periode afsloot waarbij ons steentje hebben bijgedragen aan een wereld zonder kanker.

WhatsApp Image 2017-05-31 at 12.01.24

Op de weg terug naar huis (sterker nog….op de camping in Frankrijk al) ontstonden de eerste ruwe ideeën voor een 2018 editie. Al snel was het duidelijk dat Blaal2BeatCancer een vervolg zou gaan krijgen. Het idee sloeg aan…de olievlek met passie die ik zo graag wil verspreiden ging verder…en de camping werd gereserveerd…de eerste stap richting een 2018 editie…

En nu zitten we weer met een samengeraapt zooitje….al zijn het nu voor het grootste deel fietsers en een ‘verdwaalde’ hardloper. Het is een samengeraapt internationaal zooitje want ook uit Canada (nooit gedacht, wel gehoopt en super dat hij weer komt!) en België haken weer kanjers aan. Een mix van ervaren fietsers, beginnelingen en alles wat er tussen zit. Maar het mooie is dat iedereen met eigen passie en energie in dit avontuur gesprongen is.

De acties komen van de grond. Wederom gaan we mensen iets teruggeven voor hun donatie…een fles wijn…een inspirerende avond…een dorpsquiz…middagje spinnen…mooie spulletjes op een kerstmarkt…een zakje complimenten… Mooi om te zien!

En ook dit jaar zal dit zooitje ongeregeld weer samensmelten tot een hecht team dat een indrukwekkende week zal beleven op de toppen van de Alpe d’Huez. Ik zat laatst te tellen met hoeveel mensen we die week in de rollercoaster gaan stappen….deelnemers, ondersteuning, supporters….en ik was blij dat de olievlek met passie dit jaar groter is dan ooit…zoveel mensen!

Maar het meest speciale kwam afgelopen 2de kerstdag…toen Karin aankondigde dat ze ook naar Frankrijk zou gaan komen om ons aan te moedigen. Ze was er het eerste jaar bij toen ik het belachelijke idee had om 6x de Alpe te gaan bedwingen. De jaren daarna kwam het er niet meer van. En ook dit jaar had ik nooit gedacht dat ze zou komen…en daarom was de verrassing extra groot. Gaat speciaal worden…

Ik kan de 21 bochten van de Alpe bijna dromen maar het zal nooit gewoon worden om daar op die ene dag in het jaar te mogen rijden. Ook dit jaar weer…..als we als samengeraapt zooitje hand in hand over de finish komen.

Op naar een sportief en gezond 2018…een jaar waar we onvergetelijke herinneringen gaan maken…

 
3 Comments

Posted by on 31 December 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Een leeg kinderzitje

Het kan best overweldigend zijn…een zaal vol posters met stijgingspercentages, medisch specialisten, foto’s waar het afzien de boventoon voert, foto’s waar de emotie vanaf spat… En dan heb je pas 10 passen gezet op de Alpe d’HuZes deelnemersdag…en moet de dag nog beginnen…

We deden een spelletje met de hele zaal…steek je hand omhoog als de stelling op jou van toepassing is… “steek je hand omhoog als dit je eerste deelname aan Alpe d’HuZes is”. Een groot gedeelte van de zaal stak zijn/haar hand omhoog. Mooi om te zien dat de olievlek zich nog steeds aan het verspreiden is. Ook aan mijn tafel…bij “mijn” team gingen de handen omhoog. 8 nieuwelingen die zich in de wereld van ad6 storten zonder dat ze weten wat ze tegen gaan komen.

Toen ik 6 jaar geleden me over had laten halen door Appie wist ik niet waar ik alle indrukken moest laten tijdens de deelnemersdag. Ik had zoveel vragen… Ondertussen is het ‘gewoon’ geworden. Ik weet wat ik kan verwachten, ik weet wat ik moet doen, ik weet hoe ik me moet voorbereiden, ik weet dat ik het juni kan…

Maar 1 ding wordt nooit gewoon….nog steeds wordt ik geraakt door uitspraken, verhalen, filmpjes waaruit blijkt waarom we dit doen.

Afgelopen zondag kreeg ik weer een klap in mijn gezicht….wakker worden! Naast me stond een vrouw, maar een paar jaar ouder dan ik ben (al ben ik slecht in het inschatten van leeftijden… 🙂 ). Het spelletje met de zaal had ondertussen serieuzere vormen aangenomen… “steek je hand omhoog als je kanker hebt”… In mijn ooghoek zie ik naast me een arm omhoog gaan… Een beeld dat je niet meer loslaat. Een beeld dat verschillende emoties oproept…ongeloof dat iemand van ongeveer mijn leeftijd dit kan overkomen…opluchting dat ik mijn hand niet op hoefde te steken…medelijden…verdriet…alleen maar versterkt doordat iemand voorin in de zaal vertelt dat hij ook kanker heeft en niet meer beter zal worden… Ik durf niet achter me te kijken hoe de rest van het team zich voelt…

Deze avond ook weer zo’n moment…ik ben niet zo van de ziekenhuisprogramma’s. Maar dit is wel een speciale. Kim van Blaal2BeatCancer heeft dagelijks te maken met zieke kinderen….kinderen die vechten voor hun leven in plaats van met hun broertjes en zusjes. Kinderen die in een speeltuin moeten spelen in plaats van rondlopen in een ziekenhuis met overal lastige slangen op hun kleine lijfjes…

4 kinderen zijn ziek…4 kinderen worden gevolgd…4 kinderen krijgen onderzoeken…4 kinderen maken plezier met de camera…4 kinderen huilen en hebben het moeilijk… Ik wil dat aan het einde van het programma 4 kinderen naar buiten lopen aan de hand van hun ouders omdat ze beter zijn…

185510636

Maar ik weet dat er 2 kinderen niet naar buiten zullen lopen…die hebben het gevecht verloren… Die ouders lopen samen naar buiten, zonder hun dappere kanjer die heeft gevochten als een leeuw. Die stappen in een auto waar het kinderzitje leeg blijft…komen in een huis waar het kinderbedje leeg blijft…eten aan een tafel waar een stoel leeg blijft…

Daarom….. #ad6 #keepgoing

 

 
Leave a comment

Posted by on 20 November 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De finish

De finish…wat je ook doet, waar je ook bent…de finish is het ultieme moment… Of je nu 6 chemo behandelingen achter de rug hebt, een succesvolle operatie of 6x de Alpe d’Huez hebt bedwongen…de finish is iets moois…

Afgelopen jaar was ik op weg naar de laatste finish tijdens Alpe d’HuZes 2017. Ik had er al 5 achter de rug en elke finish had een verhaal. Alleen over de finish in de ochtendkou…een aantal met Marc na mooie beklimmingen…eentje met de grootste verhalen over Chantal…. De laatste finish zou speciaal worden. De laatste keer gaan we namelijk met het hele team samen over de finish…wandelaars, hardlopers, wielrenners, jong en oud. Het is de afsluiting van een Alpe d’HuZes jaar waarop ik terugkijk naar een geweldige editie met een geweldige groep.

IMG_6922

Door de regen en onder de klanken van luide knallen van het onweer reden we naar boven. Bliksem deed de donkere lucht oplichten als vuurwerk. Op weg naar de finish, op weg naar de rest van het team, op weg naar het ultieme moment van die dag…

Maar opeens was het duidelijk dat we de finish niet zouden gaan halen…de weg was dicht en we mochten er niet meer door. De enige weg was de weg naar beneden….terug naar waar we vandaag kwamen…geen ultiem moment, geen hereniging met de rest van het team, geen heroïsch gevoel bij het passeren van de eindstreep, geen tranen bij de gedachten aan wat we de afgelopen maanden samen voor elkaar gekregen hebben…

Ik baalde dat ik “mijn” moment niet zou krijgen, maar Alpe d’HuZes heeft mij de afgelopen jaren doen relativeren. Als iets tegenzit…is het dan wel zo erg? Vooral tijdens Alpe d’HuZes leer je wel relativeren als je om je heen kijkt. Dan zie je mensen die onderweg zijn naar een heel andere finish…en als daar de weg blijkt te zijn afgesloten is er geen weg meer naar beneden…

In tegenstelling tot vele anderen heb ik de keuze om nog een keer op te zoek te gaan naar die ultieme finish. En daarom schrijf ik me komende editie weer met een geweldig team in voor Alpe d’HuZes 2018. En dan gaat die finish moment magistraal worden…

Om ervoor te zorgen dat in de toekomst iedereen zijn finish kan halen…daarom…

Opgeven is geen optie….

 
Leave a comment

Posted by on 1 October 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De donderwolk

Het is een prachtige dag met maar een enkel wolkje aan de lucht. Duizenden fietsers, hardlopers en wandelaars beklimmen de Nederlandse berg onder een stralende hemel en een warm zonnetje. Niets aan de hand en iedereen geniet met volle teugen…

Maar dan opeens zien we het donker worden boven een andere berg….we denken dat iemand een foto maakt en we horen het donderen. Ach, het is boven een andere berg…het zal ons niet raken… En we gaan van start met een grote groep voor de saamhorigheidsklim. Maar na een half uur blijkt dat de onweerswolk wel degelijk boven ons hoofd hangt. Donder en bliksem hebben samen de perfecte timing en de tranen uit de hemel vallen op ons neer.

De metafoor met het krijgen van kanker is te maken…er is niets aan de hand en opeens zit je in de meest heftige periode van je leven. Een tijdje geleden heb ik ooit eens iets geschreven over zo’n donderwolk… Ik moest er even aan denken toen ik stond te schuilen tegen de rotswand van de Alpe d’Huez.

De donderwolk kwam, ging boven ons hangen en ging ‘volle bak’ (om maar wielertermen te gebruiken). Het enige juiste gebeurde…de koersdirectie greep in en evacueerde de hele berg… Het leger bewees maar weer eens waarom ze die dag daar zijn en het kordaat optreden van de motards was nodig om enkele eigenwijze fietsers te overtuigen. Je kon gewoon niet door naar de top rijden…hoe graag mensen ook wilden.

Het was indrukwekkend om te zien hoe de organisatie van Alpe d’HuZes het noodplan in orde had. Alles, maar dan ook alles, was geregeld. Tot in de puntjes! Je zou haast vergeten dat dit allemaal vrijwilligers zijn…

34661334130_905d022320_o

Als in iemands leven de donderwolk boven je komt hangen gaat ook het noodplan in werking. Dan wordt ook alles uit de kast gehaald om je leven te redden. De gelijkenis met wat ons overkwam is bijna eng…

Het leek wel of het zo moest zijn deze dag….alsof ons even duidelijk gemaakt moest worden waarom we daar die dag waren (al zijn er weinig die dat vergeten waren).

Gelukkig was het noodplan zo goed geregeld dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Ik kan daarvoor alleen maar een hele dikke ‘duim omhoog’ geven aan de organisatie. Indrukwekkend!

En de donderwolk? Die verdween…. en de volgende dag was de hemel weer stralend blauw en leek er nooit iets gebeurd te zijn…. Was het maar zo bij de mensen die de donkerwolk die kanker heet boven zich krijgen…was het daar maar de dag erop weer stralend blauw…

En daarom zijn we volgend jaar weer op de Alpe…..want over een tijdje hoop ik dat het bij die mensen net zo gaat als bij ons tijdens Alpe d’HuZes 2017…

Vroeger gingen er mensen dood aan kanker…

 

 
2 Comments

Posted by on 4 June 2017 in Uncategorized