RSS

Alpe d’HuZes | Blaal2BeatCancer Pro Cycling Team

Ik kan me de avond nog herinneren als de dag van gisteren…op het wielerbaantje een grote groep mensen vertellen wat Alpe d’HuZes is en de namen die de uitdaging aangaan schrijven op een groot bord.

Ondertussen zijn we vele maanden, acties en donaties verder. De tijd is gevlogen!

Afgelopen week zaten we weer bij elkaar om de praktische zaken te bespreken. Als er beneden en boven een compleet tentenkamp zal worden opgebouwd, het eten in Nederland zal worden gemaakt en ingevroren meegenomen worden naar Frankrijk (uiteraard bomvol pasta), aanhangers vol spullen vervoerd gaan worden….dan mag ik toch eigenlijk wel concluderen dat het team professionele vormen aan het aannemen is. Dat had ik jaren geleden zo nooit durven dromen. Gaaf!

Tijdens mijn eerste deelname in 2012 was geld ophalen voor de strijd tegenkanker nog een beetje een individuele actie. Omdat het mijn eerste keer was vlogen de donaties binnen…11.000 euro in totaal. In 2014 waren de eerste contouren van een Bladels team zichtbaar en haalden we als team 15.000 euro binnen. In 2017 schreven we voor het eerst in als Blaal2BeatCancer. Onze aanpak veranderde van ‘handje ophouden’ naar mensen iets terug geven voor hun donatie. En die aanpak werkte! In 2017 haalden we 35.000 euro op! Blaal2BeatCancer pakte in 2018 door met deze aanpak en acties als de Dorpsquiz, Inspirational Dinner, Spinning Marathon werden onderdeel van een vast programma. Wat in 2018 een geweldig bedrag van 45.000 euro opleverde!

En dan dit jaar…het derde jaar van Blaal2BeatCancer. We hebben een streefbedrag van 55.000 euro. En ik kan jullie verklappen dat we dat al gehaald hebben! Dat is natuurlijk al geweldig, maar bij Alpe d’HuZes stoppen we niet bij het streefbedrag. Met het voltallige team zijn we bezig dit bedrag nog te verhogen!

In de koersweek maken we ons bedrag bekend. De dinsdagavond op de camping is ook een traditie geworden met ‘ingezonden brieven’. Daar gaan we dit jaar een traditie aan toevoegen….de Blaal2BeatCancer Cheque overhandiging!

Uiteraard kunnen jullie nog meehelpen dit bedrag naar ongekende hoogte te brengen. Steun ons via de actiepagina en help mee kanker de wereld uit te krijgen!

https://www.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/blaal2beatcancer1

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 19 May 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’huzes | Bikkelen

Het is nog donker als ik de deur achter me dicht trek en mijn fiets van de oprit stuur. Navigatie staat ingesteld op Vlissingen….

Mijn route gaat over de verlaten wegen in het grensgebied met België. Strakke asvalt wegen worden afgewisseld met hotse knotse over typische Belgische wegen. Vriendelijke Belgische chauffeurs laten je voor terwijl je geen voorrang hebt….zodra je weer in Nederland bent wordt je van je sokken (uiteraard opgetrokken tot de enkel want dat hoort zo) gereden door chagrijnige chauffeurs die je ziet mopperen “klotuh wielrenners”… 

Het zonnetje probeert er een beetje door te komen maar heeft het moeilijk. Samen met de mist geeft dit prachtige uitzichten. Daar moet je af en toe gewoon voor stoppen! De mist blijft laag op het land hangen waardoor de ochtend wat mysterieus is. Wat is het toch een voorrecht om dit te kunnen doen…

Als ik het Brabantse land inruil voor de Zeeuwse kust weet ik weer wat deze rit zo zwaar maakt. Met de zon in de rug krijg ik nu de wind vol op de kop…zeewind….zo’n wind die er altijd is en altijd verkeerd staat…

Als ik op mijn teller kijk zie ik net 100km voorbij komen. Nondeju, het is nog een eind. En deze rit is er niemand om over te nemen. 175km kopwerk vandaag…

Dorpje voor dorpje kom ik dichterbij Vlissingen, waar de overtocht naar Breskens op me wacht. Maar op de open Zeeuwse vlaktes heeft de wind vrij spel. Waar blijft dat km-bordje nou? Opeens zie ik de havens opdoemen in de mist! Dan ben ik er bijna!

Maar na al die keren dat ik deze rit gereden heb wordt mijn brein weer voor de gek gehouden… Het is nog zeker 20km beuken en afzien. Het melkzuur spuit uit mijn oren en de benen staan in de fik.
Huh, waar zijn die havens nou? Achter me? Ik ga toch wel de goede kant op?  Weer een viaduct over wat water? Die dingen doen ondertussen toch wel wat pijn…

Plots realiseer ik me dat ik wel eens meer kapot heb gezeten op dit stuk. Begin langzaam in vorm te komen, is mijn conclusie. Over precies 5 weken zullen mijn benen nog veel meer voelen als brandhout. 

Plots is daar de benzinepomp die kenmerkend is voor deze tocht. Het traditionele blikje cola laat ik voor wat het is. Ik ben nat en wil de boot op… Blijkt ie net weg te zijn… Dan maar uitpuffen tussen de Duitsers op een houten bankje. Mission accomplished!

Langzaam maar zeker ben ik klaar voor de uitdaging die in Frankrijk op me wacht. 

#creatingmemories #keepgoing #ad6 #dreams
 
Leave a comment

Posted by on 3 May 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Het moment…

Het moment dat alle voorbereidingen gedaan zijn en ik de deur eindelijk open mag doen voor een magische avond…

Het moment waarop de opening op het binnenplein precies zo is als ik al 100x in mijn gedachten heb beleefd…

Het moment dat ik me besef dat er heel veel, voor mij belangrijke mensen, op het binnenplein staan…

Het moment dat ik op het podium de zaal inkijk en echt geen enkele vrije plek meer kan zien…

Het moment dat ik de mensen in de zaal eindelijk kennis kan laten maken met het verhaal van Eric Mijnster, het verhaal waar ik al jaren van onder de indruk ben…

Het moment dat ik in de geimproviseerde ‘keuken’ een aantal stoere gasten onder begeleiding van vette dance muziek de meest geweldige gerechten aan het bouwen zijn…

Het moment dat je vol onmacht staat te luisteren naar het verhaal van 2 ouders die het meest erge hebben meegemaakt wat je kunt voorstellen…

Het moment dat je op de hal een zee van witte Blaal2BeatCancer shirts ziet en je beseft dat je onderdeel bent van een geweldig team…

Het moment dat je iemand 100 lotjes in 1x ziet kopen…

Het moment dat Maarten net zolang aan het hoofd van Thomas Pieters heeft gezeurd zodat de avond net zo mooi afgesloten gaat worden als dat deze begon…

Het moment dat Marlon Kicken bij iedereen tranen in de ogen krijgt…maar deze keer van het lachen…

Het moment dat Marlon afsluit met een serieuze boodschap die ik niet aan zag komen maar oh zo belangrijk is…

Het moment dat ik besef hoeveel mensen belangeloos meehelpen aan deze avond…

Het moment dat ik vol trots naast me kijk op het podium en besef het te klein is geworden voor het team…

Het moment dat ik besef dat ik veel mooie mensen heb aangestoken met mijn virus…

Het moment dat ik het fantastische eindbedrag van 7.500 euro bekend mag maken en mag overhandigen aan de man die ik 6 juni nog vaak ga zien op de finish lijn…

Het moment dat ik Edgar van het kasteel een hand geef om hem te bedanken en hij de woorden “ik zie jullie volgend jaar, he” uitspreekt…

Het moment dat ik met Willem de deur achter me dicht trek…de slotgracht oversteek…achterom kijk…en besef dat we iets heel moois hebben neergezet…

Het moment dat ik de day after alle mooie reacties op een rij zet en besef dat we mensen echt geraakt hebben met onze avond…

Al deze momenten vormen samen een museumstuk dat een mooi plekje krijgt in mijn bovenkamer. Vol trots zal ik daar lang stil blijven staan tijdens de rondleiding en iedereen vertellen hoe gaaf deze beleving was…

WAUW!

 
2 Comments

Posted by on 11 April 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Hetzelfde recept

Het recept is hetzelfde maar de ingredienten zijn net even anders. Ik heb het over het inspirational dinner…. Vorig jaar voor het eerst georganiseerd. We hadden geen idee hoe het zou zijn en of het in de smaak zou vallen.

Komende dinsdag is het weer zover! Een andere invulling van de avond maar het concept is hetzelfde. Binnen no-time was het uitverkocht. Veel mensen die vorig jaar genoten hebben maar we gaan ook vele nieuwe gezichten zien.

We hebben een geweldige line-up geregeld. Stuk voor stuk mensen met een inspirerend verhaal welke ze met ons gaan delen. En een professioneel video team dat verslag komt doen….wauw!

Een tijdje geleden kwamen we tot de conclusie dat al deze mensen één ding gemeenschappelijk hebben….ze hebben allemaal een droom die ze najagen of nagejaagd hebben. Het beklimmen van vele Alpen cols, optreden in Carré of het beter worden van hun kind… En samen met alle aanwezigen van het inspirational dinner hebben wij ook een droom…dat er niemand meer dood gaat aan kanker. Dat maakt het dat dromen centraal staat deze avond…

Weet je wat bijzonder is aan deze avond? Dat alle mensen belangeloos komen helpen. Of ze nu op het podium staan, de locatie ter beschikking stellen, komen filmen, komen helpen, lootjes komen verkopen, koken…allemaal gratis en voor niets. Soms sta ik ervan te kijken hoe ‘makkelijk’ mensen ‘ja’ zeggen tegen hetgeen we van ze vragen. Maar steeds meer zie ik in dat dit juist de kracht van Alpe d’HuZes is. Iedereen draagt zijn of haar steentje bij…klein of groot… En dat maakt deze avond maar ook Alpe d’HuZes uniek in zijn soort….

Dinsdag is team Blaal2BeatCancer compleet…en dat is best speciaal. Naast Aafke, Guus en Boris die extra lang op mogen blijven komt Hans speciaal over uit Canada om te komen helpen op deze avond! En dat is gaaf!

Dinsdag staat een inspirerende avond op het menu….georganiseerd volgens een speciaal recept….bordevol verrassingen (en vast niet alleen voor de gasten)….

Ik heb er zin in!

 
Leave a comment

Posted by on 7 April 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Nog 10 weken

Alpe d’HuZes | Nog 10 weken

10 weken…10 blogs…

Nog 10 weken tot we vertrekken voor de laatste etappe van onze reis die Alpe d’HuZes 2019 heet. Deze laatste weken ga ik jullie meenemen in mijn gedachten…

Een paar jaar geleden hoorde ik op de radio een verhaal achter een nummer. In mijn ‘stap-tijd’ heb ik regelmatig staan stuiteren op de hakken en zagen nummers van Menthal Theo. Maar nu was hij te gast bij Edwin Evers en vertelde het verhaal van een goede vriendin die was overleden aan eierstok kanker.

Samen met zijn vrouw heeft hij toen zijn nummer ‘Stars’ herschreven…ter nagedachtenis aan hun overleden vriendin. Maycke bracht het nummer ten gehore in de studio en vanaf dat moment heeft dit nummer mij niet meer los gelaten…

In mijn gedachten kwam het nummer steeds terug. Wilde ideeen om Maycke te ‘strikken’ voor een evenement van Blaal2BeatCancer wisselden zich af met de gedachte dat dit toch nooit ging lukken. Maar toch heeft de gedachte me nooit los gelaten.

Uiteindelijk toch een keer de pen in de hand genomen, de stoute schoenen aangetrokken en de mail verstuurd. Ik drukte op send met de verwachting nooit iets te horen. Had namelijk al oneindig veel verzoeken gestuurd naar bekende Nederlanders en vaak blijft het stil.

Tot deze keer…. Ik kreeg een reactie… En mag nu met trots aankondigen dat Maycke op ons zakelijke inspirational dinner komt optreden!

Die avond staan we in dienst van onze 130 gasten….maar tijdens 1 nummer staat de avond even stil…. Dan geniet ik, dan denk ik terug aan alles wat er tijdens onze reis gebeurd is…en besef ik me weer dat je alles voor elkaar kunt krijgen als je maar nooit opgeeft…

Deze avond meemaken? Reserveer een tafel via: Inspirational dinner

 
Leave a comment

Posted by on 30 March 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Trots

Tijdens één van mijn trainingen op de Tacx, op mijn zolderkamertje, valt mijn oog erop….een kaarsje dat straks zal staan op de flanken van de Alpe d’Huez. Niet zo speciaal zou je zeggen, maar dat is het wel.

Ik zal het verhaal achter het kaarsje vertellen… Het geven van spreekbeurten is op school heel normaal en Sem ging zijn spreekbeurt geven over Alpe d’HuZes. Alle namen van het team moesten erin, alle feiten over de berg en waarom we doen wat we doen.

Daags voor de spreekbeurt werden alle voorwerpen verzameld die maar iets met Alpe d’HuZes te maken hadden. Posters, wielershirts, fotoboek van mijn allereerste avontuur, spandoek van vorig jaar….alles! Ik heb nog behoorlijk discussie moeten voeren want hij was er van overtuigd dat mijn racefiets mee naar school moest… Beetje zuinig ben ik wel op mijn carbonnen ros dus dat feest ging niet door. Gelukkig zag Karin zichzelf ook niet op dat ding naar school fietsen dus dat kwam goed uit… 🙂

Uiteraard was de spreekbeurt thuis geoefend maar ik had die dag wel eens een vlieg op de muur in de klas willen zijn. Ik had het graag willen zien hoe hij dit heeft verteld want het moet prachtig geweest zijn. Hij kwam namelijk thuis met een 9+….wow…

Maar het mooiste voorwerp dat Sem bij had in de klas was een kaarsje. Een kaarsje waarvan er in juni weer duizenden op de Alpe d’Huez staan. Een kaarsje ter herinnering of als steun aan iemand. Een kaarsje met een boodschap. En op dit kaarsje staan de namen van 30 jongens en meisjes die hebben geleerd hoe belangrijk Alpe d’HuZes is. Jongens en meisjes die de toekomst zijn van Alpe d’HuZes.

Die kaarsjes op de berg zijn speciaal…speciaal om te zien…speciaal om daar tussendoor naar boven te fietsen tijdens de eerste klim…speciaal voor mensen die ze neergezet hebben….maar vooral speciaal voor de mensen voor wie ze daar staan….

Het kaarsje van de klas van Sem krijgt een mooi plekje. Maar er is plek voor nog veel meer kaarsen. Wil jij ook een kaars op een hele speciale plek en speciale dag? Stuur me maar even een berichtje (kan heel makkelijk met onderstaand formuliertje). Ik stuur je een tikkie voor 5 euro en zorg dat het kaarsje een mooie plek krijgt op de flanken van de Alpe d’Huez.

Jouw kaarsje op een heel speciale dag…

 
Leave a comment

Posted by on 17 March 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Contractverlenging

Het is eind 2011 als ik van iemand een contract aangeboden krijg. Een contract wat ik aanpak terwijl ik niet goed weet wat het met me gaat doen. Tegen iedereen vertel ik dat het een jaarcontract is…want meedoen aan Alpe d’HuZes doe ik eenmalig. Maar het jaar erop wordt het contract aangepast en gewoon met een jaar verlengt. Het Alpe d’HuZes gevoel heeft me gegrepen. Een gevoel wat moeilijk uit te leggen is….dat moet je overkomen…

Er volgen nog vele jaarcontracten die mij hele mooie Alpe d’HuZes jaren hebben gegeven. Welke rol ik ook vervulde in de groep met mooie mensen, ik voel me er thuis. En jaar op jaar kreeg ik weer een contract voor het volgende jaar…

Tot ik me opeens besefte dat ik in 2011 geen jaarcontract had getekend maar een contract voor het leven. Want dat krijg je bij Alpe d’HuZes….een contract voor het leven. Hoe je dat contract invult is aan jou…als deelnemer, als begeleider, als vrijwilliger, als supporter…je maakt zelf de keuze. Maar een Alpe d’HuZesser ben je voor het leven… En dat wil niet zeggen dat je elk jaar in Frankrijk bent, elk jaar je tot het maximale inzet om geld op te halen of elk jaar pannekoeken staat bakken op de top van de Alpe.

Ook in 2019 heb ik invulling gegeven aan mijn contract. Heb het nog niet met zoveel woorden gezegd maar veel mensen gaan er bijna vanuit dat ik in juni een startnummer op mijn fiets maak. En ja…ik ga voor de 5de keer de strijd aan met de zwaartekracht met een prachtig team om me heen. Een team van bekenden en onbekenden, een team van ervaring en groentjes, een team van jong en oud, een mooi team.

Mijn vijfde deelname…wie had dat gedacht in 2011…En weet wat het mooie is? De persoon die mijn eerste contract aangeboden heeft zit gewoon weer in het team. En dat maakt de cirkel weer rond…

 
Leave a comment

Posted by on 25 February 2019 in Uncategorized