RSS

Alpe d’HuZes | Als je eigen droom uitkomt…

Alpe d’HuZes | Als je eigen droom uitkomt…

Afgelopen maanden heb ik regelmatig gedacht aan de afgelopen Alpe d’HuZes koersdsag. Een herinnering die nu nog vers in mijn hoofd zit. Een herinnering die met de jaren zal vervagen maar nooit weg zal gaan. Een herinnering voor in het museum…

Mijn koersdag van de 2019 editie begint op de woensdagmiddag. Op een verlaten camping maakt Appie een pasta voor me klaar en ik draai ongemakkelijk op mijn stoel. Ik wil mijn benen laten rusten maar heb geen rust in mijn lijf. De zenuwen en twijfel gieren door mijn lijf als een uit de kluiten gewassen tornado op een open veld. Met de pasta saus nog aan de lippen ga ik me klaar maken voor mijn zwaarste inspanning ooit…

Met mijn coach, begeleider en mattie…

Bij het vertrek van de camping staat het team me uit te zwaaien, een machtig gevoel. Mijn banden rollen van de camping af, richting de voet van de Alpe d’Huez. Eigenlijk is de klim nog dicht omdat Alpe d’HuZus nog bezig is. Ik doe net alsof ik gek ben (goh…) en draai de laatste bocht door. Terugschakelen en peddelen…het is de eerste van velen…

Ik heb de weg voor mij alleen, er is niemand… De hitte doet de weg bijna smelten en het lijkt alsof het asfalt aan mijn banden plakt. Ergens op de klim komt een vertrouwde auto achter me rijden, met een vertrouwd gezicht achter het stuur…Appie is vanaf dat moment mijn begeleider in deze ultieme poging de Alpe 10x te bedwingen.

De eerste keer op de top voelt goed! Mijn benen voelen goed, in mijn hoofd zit het goed, het is gewoon goed… Afdalen en op naar de volgende…

Beneden snel een foto met #1 gemaakt…voor de collectie. Voelde me wat opgelaten omdat ik eigenlijk wou dat niemand het zag. Merk dat ik nog steeds last heb van wat anderen van mijn poging denken… loslaten….

Dit is mijn ding, mijn droom, mijn uitdaging…omdat ik het wil…

De tweede gaat weer super! Ik ben zo boven. Daar wachten Rene en Ronnie mij op met een gedekte tafel met een groot bord pasta. Mooie gesprekken aan tafel over de big 5 for life. De pa van Ronnie die beloofd mij op te wachten als ik midden in de nacht boven kom… Wat een vent! Snel naar de bezinnningsavond om inspiratie te tanken. Als volkomen verrassing komt ook daar weer de big 5 for life ter sprake op het podium. Je kun een speciale editie van het boek kopen. Alsof het zo moet zijn…

De afdaling na de bezinningsavond doe ik in de auto. Geen risico nemen, het gaat vandaag om de beklimmingen. In het donker naar beneden lanceer ik mijn derde blog. En laat die nu net over mijn big 5 for life gaan. Toeval bestaat niet…

Heel laat op de woensdagavond begin ik in het donker aan mijn derde klim. De kaarsen branden op de flanken van de Alpe, mijn schaduw zie ik voor me in het schijnsel van de koplampen van de auto, op de berg worden de laatste voorbereidingen getroffen voor de dag van morgen…de dag die voor mij al begonnen is. Mooi is dat de mensen die op staan te bouwen me aan gaan moedigen. Alsof ze weten wat ik aan het doen ben.

Boven aangekomen komt er iemand naar me toe rennen. De pa van Ronnie! Hij komt zijn belofte na en staat me op te wachten. Gaaf!

Midden in de nacht begin ik aan de meest speciale klim die ik ooit gemaakt heb. De Alpe is volkomen verlaten tijdens mijn vierde klim in het donker. In bocht 10 knijp ik mijn remmen in en zet mijn Isaac aan de kant van de weg stil. Mijn blik gaat naar de kaarsen in het gras in de vorm van een 10…toeval bestaat niet… Appie komt naast me staan en we zeggen niets…we snappen elkaar…samen op die berg op dat moment… geen woorden voor dat moment…wauw…

In bocht 10…toeval bestaat niet

We vervolgen onze reis naar boven en we liggen zelfs voor op schema. Ik heb zelfs tijd om op de achterbank van mijn auto een kort dutje te doen. Heel kort want ik moet naar beneden…fiets achter op de auto…onderweg 2 lifters oppikken die me vol ongeloof aankijken als ik vertel wat ik aan het doen ben…fietsend naar start erachter komen dat mijn startnummer in de auto zit die alweer naar boven aan het rijden is….Appie die op een overvolle weg naar boven de auto draait en alles weer oplost… de dag kan beginnen…

Ik sluit me aan bij het team en vervolg mijn weg naar de start. Ik heb heel de nacht in mijn korte broek gereden maar merk nu opeens dat het heel koud is geworden. Wachtende in de menigte sta ik te rillen…dit had ik niet verwacht.

Ik wil gaan, ik wil gaan, ik wil gaan….startschot…gaan!

Mijn vijfde klim is een hel….en mijn zesde ook…. waar ben ik aan begonnen gaat door mijn hoofd. Hoofdschuddend rol ik over de finish…ergens achter in mijn hoofd begin ik te twijfelen. Was dit wel zo’n goed idee?

Tijdens de 7de en 8ste klim leef ik op. Het bleef lang koud en mistig die dag maar de zon komt er langzaam door en ik merk dat het helpt. Ik leef ondertussen alleen nog maar op gelletjes, stukjes peperkoek en chips…maar het gaat nog…

Samen met Kim draai ik tijdens mijn 9de klim de bochten door. Mijn benen zijn vol gelopen en voelen als beton, mijn maag zit vol maar levert geen energie meer, mijn gedachten dwalen af naar plekken waar ik niet wil dat ze komen. En Kim praat maar tegen me…over van alles en nog wat…en het helpt… Ik kom boven als een oud mannetje…helemaal leeg…helemaal gesloopt…maar op het schema van mijn coach.

De 10de en de laatste is met het team…we rijden van bocht naar bocht. Ik zie alleen mijn voorwiel nog maar en de pedalen gaan steeds langzamer rond en rond. In mijn hoofd ben ik al 100x voor de laatste keer over de finish gekomen maar telkens als ik mijn hoofd optil om te kijken waar ik zit valt het tegen…

Dan uiteindelijk de laatste finish met het team…met tranen in de ogen… Als mijn voorwiel de finishstreep oprolt komt mijn droom uit… Ik heb gewoon 10x achter elkaar de Alpe bedwongen… wauw….

 
Leave a comment

Posted by on 3 September 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Dreaming together

Alpe d’HuZes | Dreaming together

Na de thunder edition van 2017 kwam het ‘dansen in de regen’ in 2018. In 2019 was het tijd voor ‘dreaming together’.

We begonnen in de kantine van het wielernbaantje in Hapert met een zaal vol oude bekenden en nieuwe gezichten. Gezichten die je nooit van je leven daar had verwacht en juist daarom zo gaaf dat ze er waren.

Sommige dingen kun je na 3 jaar al een traditie noemen, zo ook het schrijven van je naam op een wit vel papier…eigenlijk is dat de officiele inschrijving als lid van Blaal2BeatCancer… Want net zoals dat je Alpe d’HuZesser voor het leven bent…is je lidmaatschap voor Blaal2BeatCancer ook oneindig. Je rol mag je vervolgens per jaar bepalen…

Alle mensen die aanwezig waren hebben 1 ding gemeen…ze hebben allemaal dezelfde droom…de droom die elke Alpe d’HuZesser heeft…samen zorgen dat er een wereld komt waarin niemand meer dood gaat aan kanker. En dat we niet opgeven voordat we dit bereikt hebben. Trouwens een hele mooie toevoeging die ik hoorde op de bezinningsavond…de kreet ‘opgeven is geen optie’ heeft betrekking op het niet opgeven voordat we kanker de wereld uit hebben en niet op de patienten die nu vechten tegen deze ziekte…

Iedereen denkt dat het bij een Alpe d’HuZes jaar draait om de koersdag waarop je je prestatie moet leveren. Maar het gaat veel meer om de reis daar naartoe dan de bestemming. Toen we de wielerbaan verlieten begon onze reis. Mensen die elkaar nog niet (goed) kenden begonnen aan een reis van het onbekende. Een reis dat via prachtige acties voerde zoals de actieweek op de school van Loesje, de BBQ-avonden, de Dorpsquiz, de Tikkie-acties en het inspirational dinner.  Want Blaal2BeatCancer geeft graag iets terug voor de donatie die mensen aan ons geven.

Tijdens de reis stoppen we regelmatig om mensen aan boord te laten. Mensen die van ons gehoord hebben en enthousiast zijn geworden om mee te doen. Hoe dichter we bij de koersdag komen, hoe beter de mensen elkaar gaan leren kennen. De uitspraak ‘vreemden worden vrienden’ is onlosmakelijk verbonden met Blaal2BeatCancer.

Ondertussen is het team ook uitgegroeid tot een geoliede machine. Eten voor de koersweek wordt in Nederland klaargemaakt, de afdeling logistiek zorgt voor de aanhangers voor het vervoer van de tenten en kookspullen. Bleek trouwens ook gewoon een BBQ, Slush Puppie apparaat en een complete gereedschapskist voor het vervangen van remblokken in de aanhangers te zitten…

We laten dus niets aan het toeval over om de persoonlijke dromen van de deelnemers uit te laten komen. Want iedereen heeft op de koersdag recht op zijn eigen droom, zijn eigen grens die ze willen verleggen.

De koersdag was mooi en speciaal….de gigantische tent net voor de finish met alle supporters en de geweldige steun van het ondersteuningsteam…de bordjes met de nummers erop…de knuffels en de high-fives bij elke doorkomst…de onvoorwaardelijke steun aan elkaar… Op de koersdag zijn onze dromen uitgekomen…

Een dag die je heel je leven niet zult vergeten, een life changing experience!

De koersdag was de eindbestemming waarop het samengeraapt zooitje officieel een groep mensen is geworden die samen dingen voor elkaar kan krijgen, samen unieke momenten beleeft, samen de schouders eronder zet en samen onze droom naleeft….

Samen… Alpe d’HuZes is iets wat je samen doet en Blaal2BeatCancer is daar het voorbeeld van…

En nu? Mijn persoonlijke droom is dat Blaal2BeatCancer groeit…en niet qua aantal deelnemers op een koersdag want dat zou de intensiteit van de koersweek niet ten goede komen…maar groeit met mensen die met ons meedromen… En met ons….schouder aan schouder…dingen willen organiseren om geld in te zamelen. Of het gedachtengoed van Alpe d’HuZes en Blaal2BeatCancer willen uitdragen. Of deel willen nemen aan een magische koersdag… Of willen helpen op de top van de Alpe d’Huez om de dromen van anderen te laten uitkomen…

Want als elk jaar dezelfde mensen meedoen aan Alpe d’HuZes gaan we onze droom niet in vervulling laten komen. Dus hoe mooi is het als we andere mensen kunnen helpen hun persoonlijke droom in vervulling te laten gaan en tegelijk samen een stapje te zetten naar onze grote droom?

Dreaming together….

 
Leave a comment

Posted by on 16 June 2019 in Uncategorized

 

Tags: , ,

Alpe d’HuZes | De puzzel…

De opwinding van de eerste….
De schoonheid van de tweede…
De spanning van de derde…
De magie van de vierde…
De massa van de vijfde…
De vermoeidheid van de zesde…
De opleving van de zevende…
De trots van de achtste…
De overleving van de negende…
De ontlading van de tiende…

Ongeveer een jaar geleden is er op de terugweg van Alpe d’HuZes naar huis een zaadje gepland in mijn hoofd. Een zaadje met een idee dat niet meer weg ging. Een belachelijk idee wat onuitvoerbaar leek. En dus bleef het in mijn hoofd rond zwerven…

De maanden verstrekenen en het wilde idee bleef in mijn hoofd zitten. Op de camping in de zomervakantie las ik het boek dat alleen maar olie op het vuur gooide: de big five for live. De weken daarna dacht ik op de fiets na over de dingen die voor mij belangrijk zijn (blog klim 3). Het paste allemaal in het plaatje…

Langzaam begon ik het idee te delen met mensen om me heen. Verbaasde blikken kreeg ik…blikken van ongeloof… Maar ook vonden mensen met een gaaf idee. In mijn hoofd ontstonden steeds meer puzzelstukjes die ik een plekje moest geven.

Een belangrijk puzzelstukje was de ondersteuning tijdens het avontuur zelf van iemand die ik volledig vertrouw, van iemand die mij als geen ander kent als ik op de fiets zit, van iemand met een groot Alpe d’HuZes hart. Dat kon maar 1 persoon zijn. Maar hoe overtuig ik die nu om mee te gaan? Het begon met een berichtje.

“Ik heb een beetje een ambitieus plannetje wat eigenlijk niet mogelijk is….maar daar heb ik een beetje hulp bij nodig…straks in Frankrijk, tijdens ad6…van iemand die mij er doorheen kan trekken als het nodig is…van iemand die niet veel slaap nodig heeft…van iemand met wie ik ad6 kan beleven als geen ander…. Laten we zeggen dat ik een poging wil gaan doen voor een ad10 ipv ad6…”

Toen het bericht kwam dat Appie mee zou gaan naar Frankrijk en mij wou ondersteunen viel het eerste puzzelstukje op zijn plek. Het zaadje begon te groeien.

Mijn idee begon te groeien en te groeien. Ik deelde het idee met mensen maar altijd met een slag om de arm. Nog niet alle puzzelstukjes lagen op zijn plek. Mijn materiaal moest perfect zijn, wat zou de organisatie van Alpe d’HuZes ervan denken, wat zouden anderen Alpe d’HuZessers ervan denken… Dat laatste hield me nog het meest bezig…

Een ontmoeting in een cafe bij het vliegveld deed mijn idee ontbranden. Eric Mijnster hadden we weten te strikken voor ons inspirational dinner. Eric heeft La route des Grandes Alpes gefietst…650 km achter elkaar…dwars door de bergen… Zijn verhaal, zijn instelling, omdat hij het wou…. De legendarische opmerking in de auto terug van Willem: als jij dit zou doen…raak je al je big five for life… BAM, een hoop puzzelstukjes op zijn plek…

Alpe d’HuZes draait niet om fietsen maar om geld ophalen. Dus waarom dan toch die 10x? Ik besloot mijn verhaal op te hangen aan elke klim en een geld inzamelingsactie te koppelen aan mijn avontuur. De Tikkie actie heeft al veel geld opgeleverd maar loopt nog steeds: tikkie, jij bent hem!

De voorbereidingen voor de koersweek hielden rekening met alle scenario’s. Niets is aan het toeval overgelaten. De control freak in mij nam de leiding in mijn hoofd om het idee om te zetten in een plan. Voorzichtig begon ik een planning te maken van de beklimmingen, rekening houdende met de dingen die voor mij belangrijk zijn. Maar mijn hoofd hield ook rekening met een totale annulering van mijn ambitieuze idee. Ik wist het gewoon niet meer…

De aankomst in Frankrijk voelde als thuiskomen, met een fantastisch team op een camping, met geweldige mensen die allemaal een eigen doel hadden. Ik fietste op de meest geweldige plekken….door de sneeuw naar de verlaten top van de Galibier…door het geweldige landschap naar de top van de Croix de Fer. Maar toen ik op dinsdag voor de eerste keer de Alpe opdraaide schoten de emoties door mijn lijf…en ik maakte mijn beslissing met mijn hart…

Met de tranen in mijn ogen vertelde ik mijn teamgenoten over mijn besluit. Wat een reacties, wat een knuffels, soms wat ongeloof in de ogen. Zittend op een bankje bij een bushokje kreeg ik in de gaten dat mijn avontuur inspirerend was voor anderen… Wow, dat was gaaf!

Mijn besluit stond vast….ik ga tijdens Alpe d’HuZes 2019 voor 10x…. De spanning gierde door mijn lijf maar….wauw….wat was dat een geweldig gevoel!

In mijn volgende blog neem ik jullie mee in het verhaal van de koersnacht

 
Leave a comment

Posted by on 10 June 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De tiende…

De laatste van deze laatste etappe met het hele team. Een hele speciale om dit met zijn allen te doen. Mooie mensen zijn het…afsluiter van een mooie en speciale week…

Ik ga deze blog kort houden want mijn woorden zijn op….net als mijn energie… Als ik deze blog post wil dat zeggen dat ik de 10 gehaald heb….

Later ga ik uitgebreid mijn verhaal doen….

Een belangrijk ding wil ik wel doen….en dat is iedereen bedanken voor alle donaties en steun! Want dat was het belangrijkste doel van dit jaar…

Met dit geweldige team hebben we ruim 73.000 euro opgehaald voor de strijd tegen kanker. En daar ben ik meer dan trots op!

Deze klim draag ik op aan alle kanjers die we hebben moeten laten gaan aan deze verschrikkelijke ziekte…

 
Leave a comment

Posted by on 6 June 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De negende…

Het melkzuur spat ondertussen uit mijn oren, mijn benen voelen aan als brandhout ik moet eerlijk zetten dat ik zelf ook begin te twijfelen over wat ik aan het doen ben… Mijn nieuwe Isaac was de afgelopen dagen mijn beste vriend maar nu beginnen er toch serieuze barsten te komen in onze relatie.

Ik ben in het gelukkige bezit van een gezondheid waar niets mis mee is. Ik ben al 8 keer de Alpe d’Huez opgefietst en begin nu aan mijn negende.

Helaas zijn er heel veel mensen die niet zoveel geluk hebben…die moeten vechten tegen hele andere elementen. Mensen waarbij kanker op hun pad komt als een donderwolk bij heldere hemel. Mensen die bij iedere Alpe d’Huzesser op de bagagedrager zitten. Mensen voor wie doen wat we doen. Mensen waarvoor het nodig is dat we heel veel geld ophalen!

Opgeven is geen optie voor mij…ik zal niet in de remmen knijpen omdat ik moe ben. Omdat ik wil laten zien dat je alles kunt bereiken als je iets perse wil. Dus hoe moe ik ook ben, hoeveel ruzie ik ook heb met mijn fiets, hoe erg mijn lichaam mij ook probeert te vertellen dat het goed is geweest… ik maak deze reeks van 10 af!

En laten we dan met zijn alleen ook afmaken waar we in 2006 aan zijn begonnen… Hoeveel tegenslag de wetenschap ook heeft, hoeveel Alpe d’HuZes ook tegenwind krijgt van mensen die kritiek hebben, hoe moeilijk het ook wordt om donaties in te zamelen…laten we zorgen dat kanker de wereld uitgaat. Want het kan….als we er allemaal maar de schouders onder zetten.

Deze klim is voor de wetenschappers die ervoor moeten gaan zorgen dat mijn kinderen in een wereld zonder kanker gaan leven!

En daarom vraag ik, in ruil voor de prestatie die ik aan het leveren ben een donatie. Tijdens mijn laatste etappe verzamel ik donaties via een tikkie van 6,66. Elke tikkie is een stapje richting onze droom. Droom jij met ons mee? Steun mij via de speciale tikkie-site.

Doneren op mijn actiepagina mag ook! Dat kan hier.

Regelmatig zal ik updates posten over mijn avontuur. Check de laatste etappe voor foto’s van mijn avontuur.

 
Leave a comment

Posted by on 6 June 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De achtste…

Ik kan me mijn allereerste keer nog herinneren… Ik kwam de grote sporthal op de top van de Alpe d’Huez binnen en de klanken van het Alpe d’HuZes lied begonnen te spelen. Aan de achterwant van de zaal hingen duizenden hartjes met namen erop. Namen die begeleid werden door mooie teksten….teksten ter nagedachtenis aan iemand….teksten om iemand een hart onder de riem te steken…teksten die inslaan als een bom!

De hartenkreetwant is een begrip tijdens Alpe d’HuZes. Op die plek weet je als geen ander waarom je je hebt ingeschreven voor dit mooie evenement.

Ik loop al een paar jaar rond bij Alpe d’HuZes….en elk jaar lijkt die wand groter te worden…steeds meer namen….steeds weer nieuwe namen…leeftijden die je brein niet kan plaatsen…

Die wand moet en zal kleiner worden…maar dat gaat niet vanzelf. Alpe d’HuZes is het grootste geld inzamelings evenement voor het KWF. Duizenden mensen zetten zich hier 100% vrijwillig voor in. Dat maakt het evenement uniek en daar ben ik trots op.

Ik ben bezig met mijn achtste klim van de Alpe d’Huez en ik heb 2 doelen… zoveel mogelijk geld ophalen en de 10x halen…. Dat laatste heb ik in eigen hand…maar voor het eerste heb ik jullie nodig!

Deze klim is voor ome Bert…gevochten als een leeuw maar toch de strijd verloren!

Tijdens mijn laatste etappe verzamel ik donaties via een tikkie van 6,66. Elke tikkie is een stapje richting onze droom. Droom jij met ons mee? Steun mij via de speciale tikkie-site.

Doneren op mijn actiepagina mag ook! Dat kan hier.

Regelmatig zal ik updates posten over mijn avontuur. Check de laatste etappe voor foto’s van mijn avontuur.

 
Leave a comment

Posted by on 6 June 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | De zevende…

Om maar met de deur in huis te vallen… Sinds woensdag middag ben ik aan het fietsen…en niet op zo maar een plek…op een bijzondere plek. Een plek die geen meter vlak is en waar een lach en een traan elkaar ontmoeten.

Deze editie van Alpe d’HuZes probeer ik iets te doen wat eigenlijk niet mogelijk is. Ik ga 10x de Alpe d’Huez op proberen te rijden. Veel mensen hebben me voor gek verklaard…en dat snap ik… Veel mensen zeggen dat het niet kan… Maar ik heb mijn eigen redenen…

In 2006 is Alpe d’HuZes ontstaan met als doel heel veel geld ophalen voor onderzoek tegen kanker. Verbindingen werden gelegd tussen wetenschappers over de hele wereld. Een ambitie kwam op tafel….kanker de wereld uit krijgen. Veel mensen verklaarde deze ambitie onhaalbaar. Maar kijk eens hoeveel de wetenschap nu al voor elkaar krijgt? Wetenschappers werken samen en delen informatie, er wordt geluisterd naar de patienten, de techniek gaat sneller dan we bij kunnen houden…

En daarom wil ik nu iets doen waarvan iedereen zegt dat het niet kan. En als ik dit kan….dan kan de wetenschap ook iets waarvan iedereen zegt dat het niet kan. Maar daar zijn veel centjes voor nodig, centjes die jullie mij kunnen doneren. Want ik weet zeker dat jullie ook allemaal een wereld zonder kanker willen!

Deze klim is voor Toos! Die eigenlijk bij deze editie zou zijn maar nu vecht tegen deze ziekte…

Tijdens mijn laatste etappe verzamel ik donaties via een tikkie van 6,66. Elke tikkie is een stapje richting onze droom. Droom jij met ons mee? Steun mij via de speciale tikkie-site.

Regelmatig zal ik updates posten over mijn avontuur. Check de laatste etappe voor foto’s van mijn avontuur.

 
Leave a comment

Posted by on 6 June 2019 in Uncategorized