RSS

Alpe d’HuZes | Het past niet meer…

Alpe d’HuZes | Het past niet meer…

De live verbinding naar Canada is tot stand gebracht, de beamer is opgewarmd, de muziek van de zangeres die ik heel graag ooit voor ons inspirational dinner wil regelen klinkt door de vergaderzaal…

Vergaderzaal….een tijdje geleden zaten we nog aan een keukentafel bij iemand thuis. Nu zitten we met ruim 25 mensen bij GAC in Oirschot. Mensen die elkaar in diezelfde vergaderzaal een hand hadden gegeven omdat de gezichten vreemd waren. Het samengeraapt zooitje….daar is het weer…

Mooi om te zien dat velen van de groep allerlei acties ‘uit de grond stampen’. Acties die ooit bij het bedenken al nagenoeg uitverkocht zijn. Wauw… En gelukspoppetjes….gemaakt door het jongste lid van het team…gaan als zoete broodjes over de toonbank….

En tijdens de team meeting komt gewoon het bericht dat Jumbo Helmond wederom de complete drank voor het inspirational dinner gaat sponsoren. Het inspirational dinner…. dat is een verhaal apart…

Vorige week koffie gedronken met Eric Mijnster die op het inspirational dinner in Helmond ons komt inspireren met zijn verhaal. Een gaaf verhaal dat mij tijdens die koffie afspraak al aan het denken heeft gezet. Toen ik weer met Willem in de auto zat draaide mijn hoofd op volle toeren. En nu nog… De opening van die avond wordt zo gaaf!

Een voorproefje op Eric Mijnster? Check zijn aankondiging: https://youtu.be/Dge_WSXDNRc

En wat dachten jullie van het nieuws dat het nieuwe Brabantse volkslied zal worden gezongen door de schrijver / zanger zelf? Thomas Pieters komt zijn gloednieuwe Brabantse hit vertolken op het inspirational dinner! Die Willem regelt het ook allemaal…. topppertje!

Benieuwd naar het Brabantse volkslied van Thomas Pieters?

Check de clip: https://youtu.be/zoPdWe7GEb8

Trouwens, dat inpirational dinner stroom aardig vol… Je kunt er nog bij zijn. Inschrijven kan op onze site: https://blaal2beatcancer.wordpress.com/inspirational-dinner-2019/

Conclusie van de avond? Dat we een top team zijn…een team waarvan ik jaren geleden nooit van had durven dromen….een team dat in een droom geloofd….een team dat voor de max gaat!

Thuis gekomen kon ik niet meteen slapen…en las ik het blog dat Appie opnieuw deelde. Een verslag van mijn eerste deelnemersdag in 2012. Een trip down memory lane….memory lane waarin ik weer nieuwe herinneringen aan toe ga voegen…met een een groep mooie mensen….

Alleen dat filmpje ergens op een heuveltje in Limburg uit 2012 had niet gehoeven…..

#creatingmemories #believe #ad6 #livingthedream

Advertisements
 
2 Comments

Posted by on 5 February 2019 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Wacht even, hoeveel??

Kun je om 19:00 in de aula van de school zijn? Tuurlijk, ik ben er…

Een week lang stond basisschool de Toermalijn in het teken van acties voor Alpe d’HuZes. Geregisseerd door juf Loesje van Blaal2BeatCancer en met hulp van de hele school…

Toen ik de parkeerplaats van de school opdraaide zag ik eigenlijk pas hoe de actie leefde. Het was iets voor 19:00 op een donderdagavond, en in alle klassen was nog licht, was nog leven, waren nog kinderen, waren nog juffen en meesters…het leek wel of de bel van het laatste lesuur nog niet geklonken had.

Ik liep de aula binnen en zag 4 spinningfietsen op het podium staan, bereden door leden van Blaal2BeatCancer. Het zweet droop al van de gezichten… Boven de fietsen tekeningen ter nagedachtenis van de mensen die de kinderen missen. Een soort van hartenkreetwand…mooi om te zien… Kinderen kwamen binnen en vulden de aula. Zo veel! Sommigen met kaarsen, sommigen met restanten van hun actie. Maar allemaal vol spanning omdat ze zo benieuwd waren naar het eindbedrag.

Dan het aftellen…geheel in de Alpe d’HuZes traditie beginnen met het laatste cijfer…totdat er 832,47 op het scherm staat. Alleen het eerste cijfer moet nog verschijnen. Ik viel zo ongeveer van de tafel af toen ik het zag… Een 5??? Een bedrag van 5.832,47? Dat is niet normaal! Gejuich stijgt op vanuit de zaal…armen gaan omhoog…mensen kijken elkaar met ongeloof aan…ik zie traantjes uit de kleine oogjes komen…

Bij iedereen in de aula die meegeholpen heeft aan de actie maakt de ongeloof plaats voor trots. Trots op al die kinderen die dit voor elkaar gekregen hebben.

Toen ik de zaal inkeek realiseerde ik me dat dit het ultieme ad6 gevoel was. Ik moest denken aan de kreet ‘Alleen een dwaas blaast tegen de wind maar samen veranderen we de richting ‘. Als we samen werken aan onze droom…jong en oud…dan gaan we er uiteindelijk komen…

En daar gaat het om….samen ergens voor gaan… En als dit dan het resultaat is…wauw… Dan is alleen een hele dikke dank-je-wel op zijn plaats voor iedereen die de afgelopen week zijn stinkende best gedaan heeft om geld in te zamelen zodat we die ziekte onder controle gaan krijgen…

Wauw…..

 
Leave a comment

Posted by on 22 December 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Raar of speciaal…

Ik ken hem eigenlijk niet goed en veel meer dan een typisch ‘hoe ist’ gesprek had ik niet met hem gevoerd. Hij woonde aan het speeltuintje bij ons in de buurt en had veel op met de kids. Altijd een snoepje voor iedereen die er was. Tiny was eigenlijk gewoon onderdeel van de speeltuin, hij was er gewoon…

Tot ik hoorde dat hij ziek was, ernstig ziek. De ziekte waarvan wij met zijn allen van dromen dat ooit de dag komt dat er niemand meer aan dood gaat. Raar dat je op dat moment hem pas beter leert kennen, gaat vragen hoe het echt met hem is. Vanuit de buurt werden door de kinderen tekeningen voor hem gemaakt om hem een hart onder de riem te steken, Tekeningen die trots in zijn woonkamer opgehangen werden. Een bezoekje van o.a. Karin liep uit op een compleet verslag van zijn leven. Het viel nauwelijks op dat hij ziek was. Toen vroeg hij iets bijzonders…of we niet vanuit de buurt iets willen voordragen op zijn begrafenis…vanuit het leven in de speeltuin.

Op een ochtend kreeg ik een idee om iets op papier te zetten over een typische avond in de speeltuin. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen kwam het verzoek om het nog even aan hem voor te lezen voordat ‘het’ zover was. Aan dat idee moest ik even wennen, maar goed…

Toen ik op een dag thuis kwam hoorde ik dat het niet goed met hem ging. Ik zou maar beter meteen even naar hem toegaan. Even wat support in de vorm van Suus gevraagd en wat moed bij elkaar geraapt….en ik stond voor de deur. Opeens draaide de deur open en we stonden oog in oog met de familie van Tiny die waakten aan het bed waar hij lag te slapen. Hij zal niet meer wakker worden maar hij hoort je nog wel… En voordat ik het wist stond ik de woorden die ik op papier had gezet voor te lezen aan een man die voor altijd zou slapen en wiens wens het was dat we dit zouden doen. Na het laatste woord keek ik in de stilte om me heen en besefte dat dit geen rare situatie was maar eigenlijk een hele speciale…

Een paar dagen later stapte ik de zaal van d’n Tref binnen…de tekeningen waren verhuist van de woonkamer naar het ‘altaar’. Ik zag de creatieve hand van onze Sem op de tekening. Ik zag de namen van alle kinderen die dit gemaakt hadden voor Tiny. Ik zag de kist de zaal binnen rollen en tot stilstand komen voor al die tekeningen. Een brok in mijn keel en mijn hart bonkte er op los.

Precies 4 maanden nadat ik hoorde dat Tiny ziek was later stond ik mijn woorden voor te lezen in een setting die nauwelijks te beschrijven is. Vechtend tegen mijn tranen kwamen de woorden uit mijn mond. Ik durfte nauwelijks de zaal in te kijken omdat ik bang was niet meer uit mijn woorden te komen. Woorden die een man beschrijven die ik helemaal niet zo goed kende maar toch onbewust een belangrijk onderdeel was…

Met de snoepzak voor Sem en Tuur, die hij nog net voor zijn lange slaap voor alle kinderen gemaakt had, liep ik de deur uit…terug het gewone leven in… Ik kon het niet…moest stoppen op een zandpad…moest even stil staan bij het moment…het moment dat keihard binnen was gekomen, het moment wat de laatste wens van iemand was, het moment wat eigenlijk heleaal niet raar was…het speciale moment dat ik achter de rug had….

 
2 Comments

Posted by on 4 December 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Iedereen uitstappen!

Precies een week geleden zaten we in de zaal bij de bezinningsavond. Te luisteren naar de verhalen die binnenkwamen, de verhalen over je persoonlijke museum wat je moet vullen met dingen waar je enthousiast van wordt. Te luisteren naar het weerbericht: donderdag tot 18:00 droog en daarna een kans op een bui….

De weg naar beneden was indrukwekkend, zoals elk jaar. De kaarsen, de stilte, de spanning die in de lucht hing… Op de camping de pogingen om te slapen, de wekker die eigenlijk niet gezet hoefde te worden. De pannenkoeken in de vroege ochtend die mijn maag eigenlijk niet wou verdragen. Eten wat je lekker vindt, was de veel gehoorde uitspraak die week….dus chips midden in de nacht bij de start…het moet niet gekker worden. En dan ook nog eens ongetraind 3x naar boven rijden… Hoe leg ik nu thuis uit dat ik veel moet trainen, Peter?

De dag begon zoals hij ook eindigde….nat…Schuilen onder de luifel van een wielermuseum, hoe toepasselijk was dat? Maar de duizenden Alpe d’HuZessers laten zich niet tegenhouden door de regendruppels. Nee, fijn is anders….maar we staan hier met een doel en dat gaat gewoon gehaald worden. Weer of geen weer… Marco Verhoef mag ook wel eens een foutje maken…

Dan de start! De spanning valt weg….we zijn vertrokken! Iedereen zijn eigen tempo. Door schittering van de kaarsen naar boven. De traantjes op de wangen worden vermengt met de tranen uit de hemel.

Boven is het basiskamp weer groter geworden dit jaar. Met een fantastische begeleiding en de mooiste supporters voor mij persoonlijk: Karin, Sem en Tuur. Geweldig dat ze mij komen aanmoedigen. Maar ook mensen die niet verwacht worden. Saskia schreeuwend over de finish bij het zien van het onverwachte gezelschap. Magische momenten, zou Appie zeggen…

41768486195_3f948f9237_o.jpg

De dag ging voorbij, de beklimmingen werden zwaarder…het potje met karakter moest vandaag leeg tot op de bodem. De regen ging over in de zon en de 2 laatste beklimmingen waren de mooiste. De mooiste finishmomenten…. Creating memories!

De laatste keer over de finish, Sem met het spandoek rennend achter de groep aan, de korte ontmoeting met Ger….en toen zaten de 6x erop…. Het jaar is voorbij gevlogen…een mooi jaar…een mooie groep…mooie acties…mooie week….speciale dag!

40864031410_dab2d495b8_o.jpg

Je zou zeggen…..uitstappen uit die rollercoaster…maar volgens mij heeft iedereen die in Frankrijk was hier moeite mee. We leven daar een week in de perfecte wereld waar iedereen elkaar helpt en waar het niet gek is om emoties met elkaar te delen. Een perfecte wereld die voor veel mensen daar helemaal niet perfect is, maar voor die mensen doen we wat we doen…

We zijn nog steeds niet waar we zijn moeten….dus we gaan door. En wat geweldig om te zien dat veel mensen uit ons team zijn aangestoken met dit virus. Het virus dat Alpe d’HuZes heet. Het mooiste virus dat er is… Een virus dat heel even rust krijgt maar over een tijdje weer oplaait. Dan beginnen we weer met een samengeraapt zooitje maar eindigen we met net zo’n geweldig team als dit jaar…

En we zien elkaar volgend jaar….

#ad6 #creatingmemories #keepgoing

 
Leave a comment

Posted by on 13 June 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Een brief aan het team

Het is alweer een paar maanden geleden…een donkere avond op een wielerbaantje…..een ruimte gevuld met mensen die kwamen luisteren naar een verhaal, een verhaal over een droom. Daar is onze reis begonnen.

Tijdens die avond parkeert er iemand zijn fiets tegen het raam, loopt naar binnen en gaat zitten in zijn nat gezweet wielershirt. Ik zie ervaren fietsers zitten van mijn eigen fietsclubje maar ook mensen die maar amper weten hoe je moet schakelen. Mensen die weten waar ze aan beginnen en mensen die geen idee hebben… Een samengeraapt zooitje…

Aan het eind van de avond ligt er een groot wit vel papier en een stift. Er verschijnen namen op…het team begint vorm te krijgen. Al zegt wat inkt op een wit vel eigenlijk niets, het is toch een momentje. En soms moet je het momentje een klein duwtje geven.

Onze reis ging verder en voerde langs vele acties. Veel acties ontstonden in het hoofd van onze actiekoning. De ene na de andere maar met 1 ding gemeen: allemaal vol enthousiasme en vol voor het doel!

Er sluiten mensen aan die twijfelen…twijfelen of ze wel mee zouden doen want dat geld inzamelen, tja….dat geld inzamelen… Maar die uiteindelijk meer flessen wijn verkocht hebben dan een gemiddelde slijterij in een zomerse week. En dat is het mooie van dit samengeraapt zooitje. De een verzint iets, de ander regelt iets, en de rest pakt door. En dat is nou precies wat Alpe d’HuZes is…dat is nou precies waarom wij met zijn allen onze droom waar gaan maken. Dat is hoe wij het doen…

Een persoonlijk hoogtepunt van onze reis was het inspirational diner. Wat we daar als team gedaan hebben was echt gaaf… In mijn hoofd gaan de gedachten nog vaak terug naar die avond. Met ogen vervuld van trots zag ik die avond een team sjouwen, genieten, stressen maar ik zag vooral een samengeraapt zooitje veranderden in een hecht team.

De woorden van Anja galmen nog steeds door mijn hoofd. Woorden die insloegen als een bom. Woorden die precies verwoorden waarom wij hier deze week zijn. Woorden die nooit de weg naar haar brief hadden mogen vinden.

Donderdag is de laatste etappe van onze reis. Het gaat de mooiste en moeilijkste etappe worden. Een etappe waar herinneringen gemaakt worden. Een etappe die de bekroning gaat worden. Een etappe waar we gaan laten zien waarom wij geloven in onze droom.

Die droom…een wereld waarin je dood gaat met kanker in plaats van aan kanker. Een wereld waarin mijn kinderen zeggen “vroeger ging je dood aan kanker”. We dromen van die wereld…maar op het moment dat ik deze woorden uitspreek vechten er kinderen voor hun leven. Kinderen die de ene dag nog de boel op stelten zetten met hun vriendjes en de andere dag in een ziekenhuis liggen omringt met slangen en gehoord hebben dat ze verlopig even niet meer af kunnen spreken.

Die kinderen beginnen aan een heel andere soort reis. Een reis met bestemming onbekend. Een reis in een rollercoaster met een oneindig aantal ritjes. Een reis waarin ze hopen uit te stappen bij het juiste station.

Om die kinderen kracht te geven, om ze afleiding te geven, om ze hoop te geven, krijgen ze iets…. iets speciaals…ze krijgen van Kim een knuffeltje. We hebben voor jullie ook zo’n knuffeltje. Stop het donderdag in je wielershirt of knoop het op je stuur. En als je benen zijn volgelopen met vermoeidheid, de kramp tot achter je oren zit en je aan opgeven denkt….kijk dan eens naar dit knuffeltje….en weet dan dat het eigenlijk wel meevalt hoe je je voelt. Stap dan weer op en duw de pedalen weer rond….een voor een…want einde van de dag stap jij wel gewoon uit deze rollercoaster…

#livingthedream #keepgoing

 
1 Comment

Posted by on 5 June 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | 10.000 euro op 1 avond!

In mijn hoofd had ik de avond al wel 1000x van minuut tot minuut beleefd… Het moest de perfecte belevenis worden….de rollercoaster van emoties…de avond waarop alles klopte…

Het is de ‘day after’….het inspirational dinner is achter de rug…ik ben nog steeds van slag…. De avond overtrof al mijn verwachtingen. Wie had er gedacht dat we zoiets zouden kunnen bereiken? Op 1 avond bijna 10.000 euro ophalen voor onze droom. Ik kan het nog steeds niet geloven…

Met een grap vertel ik ‘s middags tegen Jermain de Rozario dat we met het hele team in totaal 2 maanden horeca ervaring hebben. Die helpen wel een handje in de bediening. Het was alsof ze al jaren uitserveren….als een geoliede machine is de hele avond gewerkt met het zweet op de rug.

De avond klopte tot in de details…..de aankomst op het binnenplein van het kasteel….de sfeer opbouwend achter de gesloten deuren…niemand die wist wat er ging gebeuren…Onder begeleiding van de woorden ‘hedde gullie ok zo’n honger?’ van Betty riepen we iedereen binnen. Toen begon de reis in de rollercoaster. Van de inspirerende woorden van Coen tot aan de improvisatieshow van Rob Scheepers, en alles wat er tussen zat. Geweldig!

Maar het ‘hoogtepunt’ van de avond waren de woorden van Anja, de woorden die hard aankwamen, de woorden die tranen over de wangen lieten lopen, de woorden die tussen de tokkelende geluiden van de gitaar van Bjorn van der Doelen heen klonken, de woorden die ons wederom herinneren waarom we doen wat we doen, de woorden die indruk maken, de woorden die ver uitstijgen boven de stilte in de zaal, die woorden….

Dankbaar ben ik alle vrijwilligers die zijn komen helpen….B4Real, Coen, Jermain, Rob, Betty, Bea, Anja en Bjorn. Wat een support! Maar ook Edgar van het kasteel in Helmond. Gewoon meehelpen en meedenken zonder vragen, we konden geen betere gastheer hebben.

De vrijgevigheid van onze gasten kende deze avond geen grenzen. Ik viel van mijn stoel bij het horen van het aantal lootjes dat verkocht was voor de loterij. En ik viel van het podium toen mijn collega in de rol van directeur ons de laatste zet naar de 10.000 gaf. Een bedrag dat ik in mijn stoutste dromen niet had durven hopen.

Maar zo trots op ons samengeraapt zooitje! We hadden geen idee hoe het zou lopen maar iedereen pakte de rol die ze paste. Van de benjamin van de groep tot het ‘lekkerste ding’ (volgens Betty! 🙂 ) in een te strakke XS-polo. Van het sjouwen met dienbladen tot genieten in de zaal. Van begin tot het einde. Van de lach naar de traan, en terug….

Aan het einde van de avond stapte iedereen uit de rollercaster….bijna iedereen… Want er blijven mensen zitten voor nog een ronde, mensen die niet weten of de rollercoaster ooit stopt. Daarom doen we wat we doen…daarom deze avond….daarom Alpe d’HuZes…

Deze avond was perfect….zelfs de stortregen bij het verlaten van het kasteel paste in het plaatje….wauw!

 
1 Comment

Posted by on 11 April 2018 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | The story continues…

Het vuurwerk knalt al overal om me heen, regen drupt naar beneden, het laatste licht verlaat de dag…tijd om eens terug te kijken…

Afgelopen jaar was het eerste jaar van Blaal2BeatCancer. Een idee dat enkele jaren geleden in mijn hoofd ontstond en vorig jaar werkelijkheid is geworden: een team uit Bladel. Trots!

Een samengeraapt zooitje, dat was het…wandelen, hardlopen en fietsen…op alle manieren zou de Alpe d’Huez bedwongen worden door vrienden en vreemden van elkaar. Het mooie van de week in Frankrijk was het gevoel dat we elkaar allemaal al jaren kenden. We waren geen vreemden meer maar een hechte groep sporters die de uitdaging met beide handen aan ging grijpen. En het lukt! Het was een top dag die een periode afsloot waarbij ons steentje hebben bijgedragen aan een wereld zonder kanker.

WhatsApp Image 2017-05-31 at 12.01.24

Op de weg terug naar huis (sterker nog….op de camping in Frankrijk al) ontstonden de eerste ruwe ideeën voor een 2018 editie. Al snel was het duidelijk dat Blaal2BeatCancer een vervolg zou gaan krijgen. Het idee sloeg aan…de olievlek met passie die ik zo graag wil verspreiden ging verder…en de camping werd gereserveerd…de eerste stap richting een 2018 editie…

En nu zitten we weer met een samengeraapt zooitje….al zijn het nu voor het grootste deel fietsers en een ‘verdwaalde’ hardloper. Het is een samengeraapt internationaal zooitje want ook uit Canada (nooit gedacht, wel gehoopt en super dat hij weer komt!) en België haken weer kanjers aan. Een mix van ervaren fietsers, beginnelingen en alles wat er tussen zit. Maar het mooie is dat iedereen met eigen passie en energie in dit avontuur gesprongen is.

De acties komen van de grond. Wederom gaan we mensen iets teruggeven voor hun donatie…een fles wijn…een inspirerende avond…een dorpsquiz…middagje spinnen…mooie spulletjes op een kerstmarkt…een zakje complimenten… Mooi om te zien!

En ook dit jaar zal dit zooitje ongeregeld weer samensmelten tot een hecht team dat een indrukwekkende week zal beleven op de toppen van de Alpe d’Huez. Ik zat laatst te tellen met hoeveel mensen we die week in de rollercoaster gaan stappen….deelnemers, ondersteuning, supporters….en ik was blij dat de olievlek met passie dit jaar groter is dan ooit…zoveel mensen!

Maar het meest speciale kwam afgelopen 2de kerstdag…toen Karin aankondigde dat ze ook naar Frankrijk zou gaan komen om ons aan te moedigen. Ze was er het eerste jaar bij toen ik het belachelijke idee had om 6x de Alpe te gaan bedwingen. De jaren daarna kwam het er niet meer van. En ook dit jaar had ik nooit gedacht dat ze zou komen…en daarom was de verrassing extra groot. Gaat speciaal worden…

Ik kan de 21 bochten van de Alpe bijna dromen maar het zal nooit gewoon worden om daar op die ene dag in het jaar te mogen rijden. Ook dit jaar weer…..als we als samengeraapt zooitje hand in hand over de finish komen.

Op naar een sportief en gezond 2018…een jaar waar we onvergetelijke herinneringen gaan maken…

 
3 Comments

Posted by on 31 December 2017 in Uncategorized