RSS

Alpe d’HuZes | De donderwolk

Het is een prachtige dag met maar een enkel wolkje aan de lucht. Duizenden fietsers, hardlopers en wandelaars beklimmen de Nederlandse berg onder een stralende hemel en een warm zonnetje. Niets aan de hand en iedereen geniet met volle teugen…

Maar dan opeens zien we het donker worden boven een andere berg….we denken dat iemand een foto maakt en we horen het donderen. Ach, het is boven een andere berg…het zal ons niet raken… En we gaan van start met een grote groep voor de saamhorigheidsklim. Maar na een half uur blijkt dat de onweerswolk wel degelijk boven ons hoofd hangt. Donder en bliksem hebben samen de perfecte timing en de tranen uit de hemel vallen op ons neer.

De metafoor met het krijgen van kanker is te maken…er is niets aan de hand en opeens zit je in de meest heftige periode van je leven. Een tijdje geleden heb ik ooit eens iets geschreven over zo’n donderwolk… Ik moest er even aan denken toen ik stond te schuilen tegen de rotswand van de Alpe d’Huez.

De donderwolk kwam, ging boven ons hangen en ging ‘volle bak’ (om maar wielertermen te gebruiken). Het enige juiste gebeurde…de koersdirectie greep in en evacueerde de hele berg… Het leger bewees maar weer eens waarom ze die dag daar zijn en het kordaat optreden van de motards was nodig om enkele eigenwijze fietsers te overtuigen. Je kon gewoon niet door naar de top rijden…hoe graag mensen ook wilden.

Het was indrukwekkend om te zien hoe de organisatie van Alpe d’HuZes het noodplan in orde had. Alles, maar dan ook alles, was geregeld. Tot in de puntjes! Je zou haast vergeten dat dit allemaal vrijwilligers zijn…

34661334130_905d022320_o

Als in iemands leven de donderwolk boven je komt hangen gaat ook het noodplan in werking. Dan wordt ook alles uit de kast gehaald om je leven te redden. De gelijkenis met wat ons overkwam is bijna eng…

Het leek wel of het zo moest zijn deze dag….alsof ons even duidelijk gemaakt moest worden waarom we daar die dag waren (al zijn er weinig die dat vergeten waren).

Gelukkig was het noodplan zo goed geregeld dat er geen slachtoffers zijn gevallen. Ik kan daarvoor alleen maar een hele dikke ‘duim omhoog’ geven aan de organisatie. Indrukwekkend!

En de donderwolk? Die verdween…. en de volgende dag was de hemel weer stralend blauw en leek er nooit iets gebeurd te zijn…. Was het maar zo bij de mensen die de donkerwolk die kanker heet boven zich krijgen…was het daar maar de dag erop weer stralend blauw…

En daarom zijn we volgend jaar weer op de Alpe…..want over een tijdje hoop ik dat het bij die mensen net zo gaat als bij ons tijdens Alpe d’HuZes 2017…

Vroeger gingen er mensen dood aan kanker…

 

Advertisements
 
2 Comments

Posted by on 4 June 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Een brief aan het team..

Kanjers…

Ik ben meer een schrijver dan een prater…dus ik schrijf maar een blogje om jullie te vertellen wat ik van jullie vindt. En dan kijk ik wel of ik het lef heb om deze aan jullie voor te lezen…

Allereerst ben ik apetrots dat jullie samen met mij dit Alpe d’HuZes avontuur zijn aangegaan. Wie had kunnen denken dat mijn droom van een aantal jaar geleden werkelijkheid zou worden. De droom van een groot Bladels team dat de strijd aangaat tegen kanker gaat deze week in vervulling.

Stuk voor stuk zijn jullie toppers…door deze week hier te zijn…door alle moeite die jullie gestopt hebben in het geld ophalen…door de opofferingen die gemaakt zijn om ervoor te zorgen dat jullie in top conditie zijn. In 1 woord…geweldig!

Zoals Appie dat zo mooi kan noemen…het is de week van magische momenten. Ik heb er zelf al een aantal gehad. Het kunnen en mogen fietsen in zo’n geweldige omgeving is iets wat niet voor iedereen is weggelegd. Er zijn mensen die daar geen kans voor krijgen omdat ze andere prioriteiten hebben… Prioriteiten waar ze zelf geen invloed op hebben. Prioriteiten die al het andere onbelangrijk maken. Vandaag op de Croix de Fer besefte ik me weer dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is.


De afgelopen dagen heb ik genoten met jullie op de camping en tijdens wat fietstochtjes. Maar eigenlijk gaat het nu pas beginnen. Toen ik vandaag naar beneden kwam vanuit de top hing de berg al vol met banners en stonden de eerste kaarsen al in de bochten. Op dat soort momenten stijgt de motivatie in mijn lichaam tot ongekende hoogte. En dat wordt vanaf nu alleen maar meer. Ik hoop dat jullie hetzelfde gaan ervaren als je morgen gaat kijken naar Alpe d’HuZus. En ik weet zeker dat de motivatie uit jullie oren spuit als jullie de bezinningsavond achter de rug hebben. En de rit naar beneden zal indruk maken…

Donderdag gaat een dag worden waarop je herinneringen gaat maken. Herinneringen die je bij zullen blijven…herinneringen die indruk gaan maken…herinneringen die we samen gaan maken…of je nu deelnemer bent, komt supporteren of vrijwilliger bent…

Maar donderdag gaat ook een dag zijn waarop we af gaan zien…waarop we grenzen gaan verleggen…waarop we elkaar zullen gaan helpen om die top te bereiken. En dat gaat ons lukken…

Donderdag gaan we ons inzetten voor mensen die heel andere prioriteiten hebben. Als je even een gebrek aan motivatie hebt…kijk dan eens tegen de bergwand…of stop eens in een bocht vol met kaarsen en lees eens de tekst die erop staat. En stap daarna weer op de fiets of loop weer aan…want dan besef je dat je het op dat moment nog helemaal niet zo slecht heb…

 
Leave a comment

Posted by on 31 May 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Birds don’t just fly…

We zien de eerste foto’s van de vooruitgeschoven posten op Facebook voorbij komen….beentjes omhoog op de camping…de banners aan de lantaarnpalen…de welkomstborden bij binnenkomst van Bourg d’Oisans. De eerste tekenen dat Alpe d’HuZes weer aan de vooravond staat van iets moois.

Bocht

We hebben weer een unieke week voor de boeg, net zoals de andere jaren. En ik mag deel uitmaken van al die duizenden mensen die daar allemaal met hetzelfde doel zijn, namelijk jezelf inzetten in de strijd tegen kanker. En dat is nog steeds hard nodig..daar kom ik steeds weer achter als ik de verhalen in de persoonlijke omgeving hoor.

Voor iedereen die het afgelopen jaar heeft toegewerkt naar deze week is het vast niet vlekkeloos gegaan. Geld ophalen is steeds vaker een uitdaging. Ik krijg vaak het gevoel dat mensen denken “daar heb je hem weer…”. Dus dan ga je weer op zoek naar andere mogelijkheden om je doel te halen. Meedoen aan Alpe d’HuZes is niet iets wat vanzelf gaat…daar moet je een hoop energie in steken… En ja…ooit val je…maar dan sta je gewoon weer op en ga je weer door…

Birds don’t just fly, they fall down and get up

Ook met de sportieve voorbereidingen kan het ooit tegenzitten. Verschillende redenen kunnen er zijn die ervoor gezorgd hebben dat je niet hebt kunnen trainen wat je zou willen. Maar toch staan er over een paar dagen duizenden deelnemers aan de start waarbij maar 1 ding door hun hoofd spookt…opgeven is vandaag geen optie! Het doel van de dag wacht namelijk 13,8 km verder…namelijk de finish…

Een nummer dat perfect beschrijft wat er door de hoofden van Alpe d’HuZessers gaat is ‘Try everything’ van Shakira. Een nummer dat ik in de auto al grijs gedraaid hebt…een nummer dat het ultieme ad6 gevoel in mij naar boven brengt….een nummer dat mijn teamgenoten de komende dagen tot in den treuren zullen gaan horen… 🙂

I won’t give up, no I won’t give in
Till I reach the end
And then I’ll start again
Though I’m on the lead
I wanna try everything
I wanna try even though I could fail

De komende dagen zal de snelweg richting Grenoble vol zitten met auto’s met fietsendragers, auto’s met ad6 stickers en auto’s vol kanjers. Ik zou zeggen….zwaai eens naar ze…ze zijn bezig met de laatste etappe van weer een bijzonder Alpe d’HuZes avontuur. Een avontuur dat niet vanzelf gegaan is, een avontuur waarin ze gevallen en weer opgestaan zijn, een avontuur dat uiteindelijk de ziekte kanker onder de knie zal krijgen, een avontuur dat ten einde komt op 1 juni…boven op de top van de Alpe d’Huez.

En dat avontuur begint een jaar later weer opnieuw…net zolang dat het niet meer nodig is….

 
2 Comments

Posted by on 26 May 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Passie

Afgelopen woensdag kwam Remco Claassen spreken voor een zaal vol mensen die af waren gekomen op een benefiet avond voor Alpe d’HuZes. Een geweldige avond was het. Super leuke reacties gehad! Ik had de eer om te vertellen waarom ik me inzet voor Alpe d’HuZes. Maar zoals altijd, als ik mijn ad6 verhaal vertel, krijg ik het ooit moeilijk als ik het moet vertellen. Dit keer moest ik tijdens het repeteren met Luuk al slikken…en toen zat er nog niemand in de zaal. Dit ging de eerste keer worden dat de directe aanleiding van mijn Alpe d’HuZes avontuur in 2012 in de zaal zat, namelijk ‘ons ma’.

Zo goed en kwaad als het ging vertelde ik mijn verhaal. Ik durfde niet te vertellen waarom ik ooit was begonnen met ad6. Ik had het al moeilijk genoeg om iets te zeggen over dat ons pa die berg zo steil vond. Ik heb veel mooie reacties gekregen op mijn woorden…appjes die je niet verwacht…mensen die zeggen dat de woorden wel ff binnenkwamen…doet me goed…

WhatsApp Image 2017-05-18 at 00.34.01

Hetgeen dat me het meest is blijven hangen bij het optreden van Remco Claassen is dat je altijd iets moet doen dat de passie in je los maakt. Je moet kwispelen als je iets doet. Nooit iets te lang met tegenzin doen. Niet op je werk en niet privé.

En toen legde ik de link met Alpe d’HuZes. Iedereen die zich daarvoor inzet doet dat namelijk met een oneindige hoeveelheid passie! En dat is de reden waarom het zo succesvol is. En dan mag het aantal deelnemers wel wat lager zijn dan ooit geweest…de hoeveelheid passie stijgt alleen maar…

En dat probeer ik eigenlijk alleen maar over te brengen….de passie om me in te zetten voor Alpe d’HuZes…in de hoop dat ik het vuur bij anderen aan kan steken…zodat we met zijn allen kunnen zorgen dat kanker uiteindelijk een chronische ziekte is…

Want het is nog steeds nodig…tijdje geleden hoorde ik van ons ma dat bij vrienden de ziekte ook weer had toegeslagen. Deze beste man heeft zich de afgelopen jaren ingezet op de koersdag. Speciaal voor naar Frankrijk gereden… En nu moet hij zelf de strijd aangaan… Daar wordt ik verdrietig van…

En daarom is het vuurtje voorlopig bij mij nog niet uit…

 
Leave a comment

Posted by on 19 May 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Grenzen verleggen

De eerste keer was in 2006: 66 deelnemers fietsen allemaal 6 keer de Alpe d’Huez omhoog om geld op te halen in de strijd tegen kanker. Het begin van een beweging die niet meer te stoppen bleek…

Sindsdien is er veel veranderd, maar sommige dingen zijn hetzelfde gebleven…het decor van de koersdag is nog steeds de Alpe d’Huez, het geld dat opgehaald wordt gaat nog steeds naar de strijd tegen kanker en er fietsen nog steeds mensen naar boven. Maar niet alleen fietsen, ook hardlopen en wandelen is populair. En ik zie de laatste jaren ook veel uitzonderlijke voertuigen die we weg naar boven vinden.

In 2006 gingen 66 wielrenners 6x naar boven. Dat is tegenwoordig ook veranderd. Tegenwoordig wordt er zo mooi gezegd dat deelnemers tot maximaal 6x naar boven zullen gaan. En zo is het ook. Het is niet belangrijk hoe vaak je naar boven gaat… Wat belangrijk is dat je het maximale uit die dag haalt, dat je niet opgeeft, dat je je grenzen zult verleggen… Want 1 ding is niet veranderd in de afgelopen jaren op de Nederlandse berg: de enorme hoeveelheid doorzettingsvermogen!

26806121473_6e01ebed6e_o

Die grens die je moet verleggen is voor iedereen anders. Er zijn mensen met een blakende gezondheid en een sportief lichaam…maar er zijn ook mensen die net een andere strijd achter de rug hebben (of nog hebben..)…en alles wat er tussenin zit. En iedereen is op de Alpe d’Huez met zijn eigen doel. Iedereen heeft zijn eigen grens die een stukje op zal gaan schuiven.

Tijdens mijn eerste deelname in 2012 kwam ik ook mijn grens tegen. Maar ik had me 1 ding voorbehouden…ik stop pas met fietsen als ik 6x boven ben geweest of als de bezemwagen me van de berg haalt. Ik kan me het moment nog herinneren dat Jorg mij op de top van de Alpe op mijn fiets gezet heeft en een duw naar beneden heeft gegeven zodat ik voor mijn 6de keer omhoog kon gaan fietsen. Lijkwit was ik, een lichaam dat schreeuwde om te stoppen maar mijn gedachten gingen uit naar de reden waarom ik op die berg was. En die reden stond ook op de top van de Alpe. Het lichaam van mijn moeder schreeuwde na de 5de chemo ook om te stoppen…ach ik hoef het verder niet uit te leggen, toch? En dus ging in voor de 6de keer naar boven…

En daar draait het die die dag allemaal om…niet opgeven! Duizenden mensen met duizenden verschillende karakters zullen op 1 juni de Alpe d’Huez gaan bedwingen. Ze hebben 1 ding gemeen, namelijk een onuitputtelijke hoeveelheid doorzettingsvermogen die ze gaat helpen de grens te verleggen die ze voor zichzelf gelegd hebben.

 
Leave a comment

Posted by on 30 April 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Knocking on heavens door

Ik was zo oud als onze Sem nu is..een jaar of 12, denk ik. Ik ging op vakantie op de boerderij voor wel 3 weken. Tenminste, zo voelde het. Maar zoals met zoveel jeugdherinneringen kan het zijn dat het na vele jaren als langer is gaan voelen. Het zou zomaar kunnen dat het een paar dagen geweest was…

Ik sliep op een logeerkamertje bij ome Bert en tante Laura, dronk speciale kinderlimonade zonder prik die ze alleen daar hadden, bladerde door boeken met foto’s en namen van de koeien en las het blad ‘De boerderij’. En ik kreeg melk die recht van de koe kwam. Een glas warme melk met het vel er nog op….dus….

‘s morgens maakte ome Bert me wakker als hij eruit ging om te gaan werken op de boerderij..en ik mocht mee. Als de dood was ik voor de varkens die door het gangpad van de stal recht op me af kwamen. En een lol dat ome Bert dan had…. Zijn bulderende lach klonk door de stal als ik doodsbang stond te bibberen als een rietje…

Varkens

Herinneringen…gelukkig gaan die nooit weg…

Een tijd geleden kwam bij ome Bert die donkere donderwolk op zijn pad. Hij wist de wolk voor te blijven. Maar zijn humor moest plaats maken voor strijdlust. Afgelopen zaterdag bracht ik een bezoekje aan dezelfde boerderij van vroeger. De stallen waren nog hetzelfde, mijn logeerkamertje was er nog en de boeken met de koeienfoto’s lagen nog op de plank. Maar toch was het anders. Ome Bert lag ziek in een bed in de woonkamer. Hij was een schim van de man die mij 30 jaar geleden mee de stal in nam. In mijn gedachten had ik me voorbereid maar toch schrok ik. Wat is kanker toch een gemene tegenstander.

Ik was blij dat hij me nog kende. Hij herinnerde me als ‘dat kranige manneke’. Het waren zijn laatste woorden tegen me… Want ome Bert heeft de strijd verloren. Het was een strijd die hij dapper aan is gegaan maar niet kon winnen. De tegenstand was gewoonweg te groot en te oneerlijk…

Ome Bert, je strijd heeft veel energie gekost…rust nu maar uit… Bedankt voor de mooie herinneringen…je krijgt een mooi plekje op mijn bagagedrager…hopelijk sleept je humor mij naar de top van de Alpe d’Huez…

Groetjes van het kranige manneke…

 
2 Comments

Posted by on 9 March 2017 in Uncategorized

 

Alpe d’HuZes | Opeens is daar een donderwolk..

Een stralende dag…geen wolkje aan de lucht…strak blauwe lucht… En opeens wordt je verrast door een donderwolk die een stortvloed van regen over je uitstort. Je zag hem niet aankomen maar opeens was hij daar en verpest hij je dag…

img_1836-1small

Op één of andere manier kun je het krijgen van kanker vergelijken met zo’n stortwolk….je hebt een onbezorgd leventje en niets lijkt je in de weg te staan… En dan opeens, vanuit het niets, is daar een diagnose kanker. Je leven veranderd van de ene op de andere minuut. Dingen waar je je druk over maakte, zijn opeens niet meer belangrijk…sterker nog…ze zijn totaal niet meer belangrijk. Beter worden en overleven, daar draait het vanaf dan om. Het leven van de patient wordt 360 graden omgegooid en de hele directe omgeving moet mee…

Om me heen heb ik al veel mensen in een stortvloed van regen zien staan. Terwijl je zelf nog steeds in het zonnetje staat, zag ik mensen vechten voor hun leven. Ik zag ze huilen, ik zag ze zorgen maken, ik zag de dagelijkse ritjes naar de ziekenhuizen, ik zag de hoop en vrees. Het enige dat ik kon doen was luisteren naar hun verhaal en troosten. Maar daar worden ze niet beter van, daar kunnen alleen de slimme doktoren in de ziekenhuizen ze bij helpen. En daar valt nog veel te winnen…maar daar is ook geld voor nodig, veel geld… Zodat mensen zo snel mogelijk weer uit die stortbui kunnen stappen.

Af en toe zag ik stortbuien heel dichtbij komen, als kanker je directe familie raakt. Ontzettend blij ben ik toen de bui na veel jaren overgetrokken was en moeder er ‘gewoon’ nog is. Ik zag ook moeders in de bui staan waarbij de kinderen alleen maar toe konden kijken. Op dat moment kan ik alleen maar denken dat zoiets echt niet mag kunnen. Maar machteloos ben je dan… Ontzettend trots ben ik dan ook dat ik deze boys en hun papa mag begeleiden in hun tocht naar de top van de Alpe d’Huez in nagedachtenis aan hun moeder en vrouw… Ze zijn 10 en 12 jaar…en het zijn nu al kanjers…

Ik zie om me heen veel stortbuien, sommige wat verder van me af…sommige heel dichtbij. Soms is het heel lang alleen maar blauwe lucht om me heen en vergeet je dat er van die stortbuien zijn. En dan opeens….

Ik wil dat ‘meteorologen’ in de ziekenhuizen ervoor gaan zorgen dat er niemand in mijn omgeving meer overvallen wordt door een donderwolk. Daarom doe ik dit jaar weer mee aan Alpe d’HuZes. Maar ik kan het niet alleen. Veel mensen gaan mij op die dag vergezellen naar de top van de Alpe d’Huez. Maar er zijn nog meer mensen nodig….Doe jij mee?

Alleen een dwaas blaast tegen de wind in, maar samen veranderen we de richting…

 
Leave a comment

Posted by on 25 January 2017 in Uncategorized